Dag 17

Rustdag in Sam Nua (Sam Nua - Viang Xai: 60 kilometer)

Dat schoonmaken moet in de rivier gebeuren want een andere plek met water is niet te vinden. Op de weg terug naar het hotel komt Jeroen erachter dat het kleinste voorblad loszit. Dat verklaart het slechte schakelen gisteren. Maar met een multitool en wat extra gereedschap van het hotel is het euvel zo verholpen. Als toegift nog een paar druppels olie bij de plaatselijke olieboer op de ketting, maar waarschijnlijk zijn de fietsen te goed schoongemaakt want het schakelen gaat nog steeds met horten en stoten. Of hebben de fietsen gisteren zo op hun donder gehad dat zelfs de onverprezen lokale olie niet meer helpt ?

Na de middag gaat een ieder zijn eigen weg. Kitty en Frank kijken hun fietsen nog eens extra na, Marcel en Jeroen gaan naar de lokale tempel om tot rust te komen en plaatjes te schieten. Kees gaat naar Vang Vieng om de lokale attractie te bezoeken; grotten die door de groten van Laos tijdens de Amerikaanse oorlog als onderkomens gebruikt zijn. Hij vraagt nog of er iemand meegaat; het is maar 28 kilometer van Sam Nua en dus te doen. Maar zelfs Jeroen die gisteren vanuit de auto de berg gezien had die tussen Sam Nua en Vang Vieng ligt bedankt voor de eer dus moet Kees alleen uitvinden of deze attractie de inspanning waard is. Hij had zich blijkbaar wel vermaakt maar heeft te weinig adem om het bij terugkomst te vertellen. Het zelfde liedje als altijd. Te laat op de fiets gestapt en zo werd de weg terug weer een race tegen de klok om voor het donker terug te zijn in Sam Nua. Zeker omdat hij ook nog op zijn plaat ging nadat hij ruzie had gekregen met een passerende vrachtwagen. Gelukkig valt de schade mee, alleen wat schaafwondjes en een extra gat in zijn al gehavende fietsshirt. De rest heeft al net zoveel te vertellen aan het diner. Waarschijnlijk een goede zet deze rustdag, dan kunnen we er morgen weer fris tegenaan.

Dag 18

Van Sam Nua naar Nam Neun (106 kilometer)

Kitty, Frank en Marcel speren weg en Jeroen en Kees gaan nog even achter stokbroden aan want onderweg zullen die wel niet te vinden zijn. Kees fietst achteraan en komt er al snel achter dat dit zijn plaats in het peloton is voor vandaag. Na de wilde rit van gisteren is alle macht uit zijn benen weggevloeid en zal het ruim 100 kilometer aankomen op karakter. Duidelijk een gevalletje van hoogmoed komt voor de val en dan wordt het meestal een diepe val.
Karakter is wat iedereen vandaag hard nodig heeft. Het gaat de eerste 7 kilometer stijl bergop naar 1300 meter en daarna met samengeknepen remmen weer naar beneden. Iets wat zich de gehele dag zal herhalen. Maar de vergezichten vanaf de bergen zijn mooi, zeker als we boven de wolken fietsen.

Marcel lukt het zowaar om op de eerste berg nog een sleepje te versieren maar omdat hij ruim voor de top loslaat zet dat ook geen zoden aan de dijk. Na een kilometer of 20 stoppen we want Kees heeft bovendien een leeglopende achterband die regelmatig moet worden opgepompt. Omdat het leeglopen van de band zeer langzaam gaat is de verwachting dat zonder te plakken de eindbestemming gehaald wordt. Dus pompen is het devies. Frank meldt ondertussen dat hij wel uitgefietst is en dat hij de eerste de beste bus wil nemen. Zo gezegd zo gedaan is het simpele plan en we rijden verder tot er een bus komt. Na een paar meter komt Kees erachter dat hij niet alleen een langzaam leeglopende achterband heeft maar dat ook zijn voorband zo plat is als een dubbeltje. Dat wordt wel plakken en Marcel steekt een handje toe. Als zij daar bezig zijn komen er twee lokale schonen langs die het vreemde schouwspel langs de kant van de weg met argusogen bekijken. Ze vinden het te eng om te passeren maar als we geen aandacht aan ze schenken komen ze uiteindelijk toch op een holletje langs om daarna, op veilige afstand, weer rustig hun weg te vervolgen. Naast de twee dames komen ook nog de bussen naar Vientiane en Luang Prabang langs en de twee achtergebleven heren kijken elkaar aan en concluderen dat het fietsen wordt voor Frank vandaag. Dit zijn vast de eerste en laatste bussen waar hij zou kunnen instappen en ze hebben niet het idee dat hij een van de twee zal aanhouden. Daarna in volle galop weer verder om de achterstand op het peloton goed te maken.
Zoals eerder gezegd gaat het de gehele dag bergop naar ca. 1400 meter en af naar ca. 900 meter hoogte. Halverwege de middag stappen we af in een dorpje en mengen ons onder de lokale bevolking. Marcel en Jeroen kijken vol bewondering en jaloersie naar de relaxte gang van zaken. Frank heeft ondertussen meer oog voor de houdbaarheidsdatum van de Fanta. Waarna er een hoop gemopper volgt over dat zo'n datum ook niets zegt omdat ze hier toch nog in de middeleeuwen leven. Tijd om maar weer eens een aan de kop van het peloton te gaan sleuren.
En zoals de gehele dag hakt het parkoers er weer behoorlijk in. Het gaat heftig op en neer. Als we de laatste berg gehad hebben is het nog 12 kilometer omlaag is de verwachting. Maar we komen bedrogen uit. Eerst in vliegende vaart naar beneden en dan weer een eindeloos lijkende berg omhoog. Als Marcel, Kees en Jeroen deze eindelijk bedwongen hebben is het half 6 en binnen een half uur is het donker. Voortmaken dus. Het plan is om Marcel te laten wachten op Kitty en Frank. Jeroen en Kees vooruit te sturen naar de T-splitsing. Daar aangekomen gaan we na of er inderdaad een guesthouse is in Nam Neun en blijft Jeroen staan als wegwijzer en gaat Kees alvast in vliegende vaart naar beneden om het guesthouse te zoeken.
Als Kees beneden aankomt is het tweede huis gelukkig het guesthouse en ze hebben nog kamers vrij ook. Dus reserveren en de weg op om de rest op te vangen. Die komen er al snel aan. Precies op tijd want als ze afgestapt zijn drukt er boven iemand op het knopje waarop staat "daglicht uit" en is het donker.
Na de fietsen naar binnen gereden te hebben gaan we snel onder de koude douche nu we nog een beetje op temperatuur zijn. We worden door de vrouw des huizes gevraagd of we mee willen eten en Kees vindt dat wel prima. Maar als ze daarna met de nog levende haan aan komt zetten die een paar minuten later in stukken gehakt op een bordje ligt kiest Kitty er toch voor om maar te gaan dineren in het dorp. Na het diner snel naar bed want na de koude douche krijgen we het niet meer warm.

Na de zware en lange dag van gisteren was het animo om weer op het zadel plaats te nemen enigszins getemperd behalve bij Kees. Hij staat weer te popelen nadat hij zijn band heeft geplakt. Maar als Frank meld dat de rest wil bussen staat de democratische uitslag vast. Met de bus vandaag.
Gelukkig was er een Songthawchauffeur die ook in het guesthouse overnachtte en met wie Kees gisteren nog een borrel gedronken had. Hij zou eerst omhoog gaan naar de driesprong en daarna naar het zuiden op Ponsovan aan. Maar dat was gisteren met een borrel op. Dus vanochtend nog eens gevraagd. Het wordt er niet duidelijker op. Maar ja beide kanten op is een goede optie. Dus terwijl Jeroen, Kitty en Frank voor ontbijt aan het zorgen zijn laden Marcel en Kees de fietsen op het dak van de Songthaw. Als Frank bij terugkomst aangenaam verrast is met dit mooie gezicht van vastgebonden fietsen vraagt waar we heengaan vandaag kan daar echter geen antwoord op gegeven worden.
Toen de chauf aangaf dat het tijd was om te vertrekken zijn we maar ingestapt om te kijken welke kant het zou worden. Naar Ponsavan dus. Maar niet voor lang
Na 500 meter wordt er gestopt op het dorpsplein en moet er gedronken worden want de voorbereidingen voor een grootse bruiloft zijn in volle gang. Iedereen wordt uitgenodigd om te drinken op het geluk van de bruid en bruidegom. Jeroen en Kees nemen deze uitnodiging van harte aan en de anderen bedankten voor de eer met de mededeling dat het pas ˝ 10 in de ochtend is of dat hun maagdarmstelsel in opstand komt bij drank. Beide slappe smoezen maar er wordt niet verder aangedrongen. Jeroen en Kees laten zich de lokale rijstwijn (sato) goed smaken. Het is een ingenieus drink concept: men neme een kruik, laat daar sticky rijst in vergisten en stop er een rietje in de vorm van een autoantenne in en begint daaraan te zuigen. Aan de bovenkant schenk je dan glazen water bij zodat er vocht uit de kruik blijft komen.

Nadat zowel Kees als Jeroen 3 glazen hebben leeggedronken is het tijd om te gaan. Luid toeterend rijden we weg om nog voor we het dorpsplein hebben verlaten te stoppen om een fles bier te nuttigen met wat vrienden. De chauf heeft ondertussen genoeg gehad en schuift Kees naar voren als de ideale drinkpartner. Nadat de fles soldaat gemaakt is kunnen we op naar Ponsavan.
Er worden talloze mensen opgepikt maar het wordt nooit echt druk achterin. Zeker niet na het eerste dorpje aankwamen en de helft uitstapt. In het dorp wordt daar nog wel een in het bos gevangen, en ondertussen dode, zilverfazant opgepikt. Hier moet natuurlijk wel over onderhandeld worden en in het huis van de mooiste meid van het dorp wordt dat onder het genot van een paar flessen bier de zaken afgerond. Kees wordt hier natuurlijk weer mee naar toe gesleept om de meeste alcoholklappen te incasseren in plaats van de chauffeur.
Daarna in volle galop op pad. Bij de eerste stop beginnen Jeroen en Marcel te klagen: de chauf rijdt als een dronken gek. Maar Kees die voorin zijn roes ligt uit te slapen kan zich dat niet voorstellen want de chauf heeft echt niet veel gedronken of heeft het niets met verkeersveiligheid te maken gehad dat hij volgegoten wordt met drank ?
Een paar kilometer voor Ponsavan nog even een stop om de vader van de chauf op te pikken en meteen de gelegenheid genomen om wat met hem te kleppen. Een leuke man die in het verleden leraar is geweest en die heel wat oorlogsellende op zijn dak heeft gehad getuige de enorme hoeveelheid granaten, bommen en ander oorlogstuig dat in zijn huis ligt uitgestald. Kitty neemt de stop te baat om even snel naar de WC te gaan. Toen ze dat aankondigde werd er eerst een meisje met een sleutel gehaald om de WC van het slot te doen.

Nadat we gisteren in Ponsavan zijn aangekomen vandaag tijd voor DE attractie hier: De vlakte der kruiken. Eigenlijk weet niemand waarom de kruiken juist hier terecht zijn gekomen, waarvoor ze precies gebruikt zijn en wie daar voor gezorgd heeft. Reden te meer om het met onze eigen ogen de manshoge kruiken te aanschouwen. Het is een 11 kilometer naar een van de sites met de kruiken dus dat is zelfs op een rustdag als deze te doen op de fiets.

Als we aankomen op de site dartelen we even lekker rond, nemen her en der een foto en luisteren clandestien mee met wat een gids allemaal te vertellen heeft. Na een uurtje zijn we echter voldaan en keren we terug naar het guesthouse.

Om 8 uur is het appel vandaag en komt iedereen aanrijden. We besluiten vandaag meteen Vientiane te verlaten om Frank vanavond in Thailand op de trein te kunnen zetten. Maar eerst gaan we naar het Xieng Khuan Buddha park. Een lokale trekpleister die we tijdens onze vorige fietstocht overgeslagen hebben en die we toch graag willen zien. Ook al omdat het net achter de Friendshipbridge ligt waar we toch heen moeten om naar Thailand te gaan.
Als we op weg gaan komen we ook nog langs Wat Si Saket en we overreden Kitty en Frank om deze tempel aan hun lijstje met culturele hoogtepunten toe te voegen. Omdat de rest al één of meerdere keren binnen is geweest wachten de heren onder het genot van een shaggie op de stoep. Als Kitty en Frank uitgekeken zijn gaat het in colonne weer verder. Het is lekker fietsen in Vientiane, is er de hele tijd wel wat te zien langs de kant van de weg en is het maar 17 kilometer tot het park. Dus iedereen rijdt ongedwongen zijn/haar eigen tempo. Bij Xieng Khuan Buddha park ontmoeten we elkaar weer en gaan eerst lekker brunchen. Kitty aan de kokosnoot. Frank, Jeroen en Marcel aan de nasi en Kees aan de noedels. Maar tijdens de lunch tekend zich wel een tweedeling in de groep af. Het is eindelijk lekker zonnig en Frank en Kitty nemen plaats in de zon terwijl de rest de schaduw verkiest.
Daarna de beelden in het park bekijken. Aangezien foto’s meer zeggen dan woorden kijk daarom even bij de diashow voor een indruk. De meeste beelden zijn gedoneerd en de donateurs zijn in vele gevallen militairen of eigenaren van ondernemingen. Samen met het boedistische karakter van het park vast de reden waarom de regering na 1975 het park lange tijd verwaarloost heeft. Maar omdat het natuurlijk een goede toeristische trekpleiters is waait nu de communistische vlag bij de ingang en worden met de inkomsten deze vlag gesteund. De meeste van de donateurs zullen ondertussen wel in Amerika zitten, als ze het einde van de oorlog al gehaald hebben.
Na een uurtje gaan we richting grens maar eerst maken we in alle rust de papierwinkel in orde. Bij de grens aangekomen gaat alles heerlijk snel en mogen we zelfs over de brug naar Thailand fietsen. Een hele verbetering vergeleken met het gedoe met de taxibusjes 2 jaar geleden. Natuurlijk nemen we de gelegenheid om een mooie afscheidsfoto te maken.

In Thailand aangekomen rijden we meteen naar het treinstation. Daar wil Frank de avondtrein naar Bangkok nemen. Aangezien er alleen maar 1e klas in de aanbieding is met een dito prijskaart moet hij nog even nadenken maar niet lang want een dag rondhangen in Nong Khai trekt hem ook niet. Na aankoop van de treinkaart even uithangen op een van de terrasjes nabij. Kees begint meteen rond te snorren naar lekker eten en bestelt wat lokaal voer dat hij samen met Jeroen soldaat maakt. Marcel houdt het bij een Singha biertje (na bier Lao zijn favoriet) en Frank gaat voor en stokbrood met spiegelei. Maar het ei moet natuurlijk wel aan twee kanten doorbakken zijn en dus gaat hij de keuken in om dat te regelen. Een dagelijks terugkerende actie die we vanaf vandaag zullen moeten missen. Net zoals zijn verrukte uitroepen in de trend van "keukenprinses, wereldkok" als het ei inderdaad de vereiste consistentie heeft gekregen. De andere heren vragen zich wel af hoe dat gaat als hij voor zaken in het buitenland is; zal hij dan ook elke keuken binnenstormen en zich uitvoerig bemoeien met zijn eitje want eieren in westerse landen zijn zeker niet minder besmet met salmonella bacteriën dan hier.
Om een uur of 5 afscheid genomen. En eerlijk is eerlijk een echt Hollandsch afscheid. Er vloeien namelijk meer tranen dan bij een Thais afscheid. Daarna op pad naar Nong Khai. De eerste paar guesthouses zitten vol. Maar toch lukt het om een leuk stekkie te vinden aan de Mekong. En omdat Kees beloofd heeft dat het eten er in de loop van de vakantie alleen maar beter op wordt staat de avond in het teken van het diner. Dat is lekker maar kan zeker beter. Iets waar we de komende dagen hard aan gaan werken, naast hard en ver fietsen natuurlijk.