Dag 1, vrijdag 24 december;

Vandaag eindelijk op pad, na al die weken van voorbereidingen. Fietsen gepoets en ingepakt en ervoor gezorgt dat we allemaal net aan de toegestane 20 kilo bagage komen.
Een hele rij auto's en een schaar aan mensen brengen ons weg naar Schiphol (Vader Theo, Moeder Elly, John, Gerda, Michiel, Marieke, Els en natuurlijk Sandra) . Op Schiphol eerst een staasieportret met iedereen en daarna inchecken. Bij het inchecken worden de fietsen in tegenstelling tot eerdere reizen niet gewogen hetgeen Marcel tot de conclusie brengt dat de zorgen over maximaal 20 kilo bagage overdreven zijn en dat hij nog wel 10 pakken extra shag had kunnen meesmokkelen. Op Schiphol verloopt loopt alles vlotjes, dus met een goed gemoed het vliegtuig in. En niet alleen wij vliegen maar gelukkig de tijd ook want alhoewel dit de opmaat is naar vakantie is vliegen toch niet onze hobby. Gelukkig een leuke film voor Marcel (I Robot), sliep Frank als een roosje en Kitty en Jeroen hadden elkaar veel over de voorpret te vertellen. De vlucht van 10 uur was zo voorbij.

Dag 2, zaterdag 25 december;

In Bangkok aangekomen snel de pasportcontrole door, de fietsen oppikken en naar Kees en Veow die ons op stonden te wachten. Dus niet .... De kenner dacht dat we bij terminal 1 zouden aankomen en het was terminal 2.... Gelukkig vallen vier dozen met fietsen op en wist iedereen te vertellen dat we alvast naar de balie waren om in the checken voor de vlucht naar Hanoi.
Bij de balie Kees en Veow weer tegen het lijf gelopen. Nu ging het inchecken minder vlot want tegen de verwachting in hadden ze ze bij Thai Air wat meer te zeuren over de kilo's dan op Schiphol. Maar nadat we van de schrik bekomen waren viel het alles mee, alle dozen waren inderdaad precies 22 kilo (of was het het magische voetje dat bij zware dozen verlichting bracht ?).
De vlucht naar Hanoi was heerlijk relaxed en ook in Hanoi aangekomen gingen de formaliteiten lekker vlot. Snel de aankomsthal uit en buiten 4 van de 5 fietsen uitgepakt en in elkaar gezet. Weinig toeschouwers in vergelijking met onze China reis 4 jaar geleden (toen zag het zwart van de mensen). Alleen af en toe wat luchthavenpersoneel dat kwam informeren of ze de kartonnnen dozen al mochten meenemen. Deze stonden we, zoals ondertussen de gewoonte geworden is, graag af. Ons grootste probleem was een testritje om te kijken of alle moertjes en boutjes aangedraaid waren. Zodra we aanstalten maakten om op de fiets te gaan zitten begonnen er vier agent op een fluitje te blazen en te gebaren dat we niet mochten fietsen op de stoep voor de aankomsthal. Nadat we alle boutjes en moertjes en extra slag gegeven hebben toch op weg. Maar niet voordat we Kitty en Veow op een taxi gezet hadden richting het centrum van Hanoi. Trouwens, hoe vind je elkaar in Hanoi, een plaats waar je nog nooit geweest bent ? Makkelijk natuurlijk je spreekt af bij de St Jozef Kathedraal, ongetwijfelt een gebouw waarvan je de toren overal vanuit Hanoi kunt zien dus een prima ontmoetingsplaats.

De rit per fiets ging vlotjes. Het was een redelijk grote en drukke weg maar gelukkig was er een echt fietspad naast. Gelukkig... het betekende wel dat we tegemoet komende fietsers moesten ontwijken en dat we ons tussen groepen Vietnamezen moesten doorwringen. Het ging het maar één keer bijna fout toen Jeroen meer oog had voor een reclamebord van een concurent van Corus dan voor de weg. Gelukkig werd hij wakker door een kreet van Frank en kon hij de tegenligger nog net (maar dan ook net) ontwijken. Resultaat was wel dat de jetlag van Jeroen meteen over was.
Bij het eerste het beste tankstation even gestopt en de banden opgepompt. En eerlijk is eerlijk daarna ging het toch een stuk soepeler. Dat was wel nodig ook want met in totaal 39 kilometer was Hanoi toch net iets verder dan verwacht. We raakten de weg kwijt in Hanoi. De torenspits van de St Jozef Kathedraal was natuurlijk nergens te zien tussen alle bomen en hoge gebouwen en de kaart die we mee haden hielp ook niet echt. Gelukkig liepen we uiteindelijk een vriendelijke Japanner tegen het lijf die ons in de richting van de kathedraal kon wijzen.
En ja hoor, Kitty stond voor de kerk. Zij en Veow waren al een paar uur eerder aangekomen en hadden zich geïnstalleerd in een pizzatent (ja een Hongkongse pizzatent). Althans Veow was daar parmantig gaan zitten en zei tegen Kitty dat die wel voor de kerk een oogje kon gaan uitkijken naar die 4 uitslovers. De inschatting van Veow was dat het nog uren zou duren voordat de heren fietsers zouden verschijnen en het terras bij de pizzatent was een betere plek dan de bordes van de kerk.
Kitty was blij ons te zien. Ze wist te vertellen dat het 23 kilometer was vanaf het vliegveld. De teller van Jeroen wees er 39 aan dus hadden 16 kilometers extra rondjes gereden in Hanoi !! Duidelijk heren van het platteland !

Na de gelukkige hereniging ons eerst toegoed gedaan aan veel water en Marcel aan een colaatje. Daarna de gebruikelijke onderhandelingen die horen bij het zoeken van een slaapplaats en ingecheckt. Na de plichtplegingen was het tijd om te ontspannen. Shoppen volgens de dames, Veow voorop en de rest erachteraan. Na het kopen van ansichtkaarten (ja de eerste ooit, zal dat de goede invloed zijn van Veow en Kitty) nog een stel zijden slaapzakken gescoord voor onderweg. Bij nadere inspectie bleekt het satijn te zijn in plaats van zijde (ze waren dan ook wel heel goedkoop). Gelukkig slapen ze er niet minder om onderweg. Toch een katertje aan over gehouden, want blijkbaar moeten hier toch meer op onze hoede zijn dan in de landen die we eerder bezocht hebben.
Na een vroeg diner nog even lekker hangen maar al snel uitgeteld op bed aan.

Rustig op om de jetlag te verteren. Voor Marcel, Jeroen en Kees is dat om 5 uur op en voor Kitty en Frank iets later. Een patroon dat de rest van de vakantie vast niet meer zal veranderen. Rustig ontbeten en de fietsen gepakt om een rondje Hanoi te doen. Veow wilde perse bij Marcel achterop. Hij schijnt van ons alle toch de meest solide uitstraling te hebben. Het verkeer in Hanoi viel mee. Het was wel verschrikkelijk druk, vooral met brommers en fietsen. Maar met langzaam fietsen en bij opstoppingen of kruisingen gewoon rustig door te drukken kom je er wel en dat zonder kleerscheuren.
Resultaat een lekker toertochtje door Hanoi. Een paar markten bezocht, wat tempeltjes her en der en voor de rest gewoon lekker fietsen en genieten van Hanoi. Het is alleen jammer dat je af en toe ook nog op de weg moet kijken want je komt al ogen te kort om alles om je heen te zien.

Omdat Veow mee is blijven we wat langer in Hanoi dan oorspronkelijk de bedoeling was. We hebben als extraatje een trip naar Halong Bay geboekt. Dus vandaag zitten we in de bus en op de boot. Gisterenavond op weg naar hotel nog even snel een paar lunchpakketten geregeld en wat voor een: 3 stokbroden van een meter lang met allemaal lekkers en daarnaast ook nog patat met sla. Dus dat was me het ontbijt wel (eentje dat tot 6 uur s'avonds duurde).
Halong Bay dus. Dat is zo'n 150 kilometer van Hanoi dus zoals gezegd vandaag is het bussen geblazen. Netjes om 8 uur van het hotel afgehaald en naar het verzamelpunt. Daar in een grotere bus gestapt en op weg. Om aan te sluiten bij de file van andere toeristen die hetzelfde idee hadden.
Voor Kitty en Jeroen was de heenreis zwaar. Ze hadden beide een plekje boven een wielkast toegewezen gekregen en hebben de gehele weg opgevouwen gezeten. Hetgeen met de hobbels in de weg een blauw kontje tot gevolg had.
De weg naar Halong was niet echt mooi. Door de delta van de Rode Rivier, dus plat als een pannenkoek. En ook geen idyllische landschappen en doorkijkjes. Maar wat is het langs de kant van de weg een bouwput ! Het ene industriële complex naar het andere wordt uit de grond gestampt. Nutricia gespot en Ford zit er ook al. Daarnaast het ene naaiatelier na het andere (als je een fabriekshal van 50 * 200 meter een atelier mag noemen). Wat zal de economie in dit land groeien de komende jaren.
Onderweg ook nog even bij de traditionele shopping hal uitgeladen, natuurlijk samen de die andere honderden toeristen die dezelfde trip hadden geboekt. Aan Kitty was het niet besteed. Zij koos voor een dutje languit in de bus. De rest van de Shopping wonders (Veow en Jeroen) kwamen ook al snel met lege handen terug. Te duur en te weinig keus was het minzame commentaar van de kenners.

Daarna Kitty wakker gemaakt want de reis ging verder. Niemand kon zijn ogen meer open houden en sukkelde in slaap. Zodoende waren we op de plaats van bestemming voordat we er erg in hadden. Klokslag 12 uur, tijd voor de lunch. Bus uit, aanschuiven bij een andere groep toeristen en de lunch kon genuttigd worden. Marcel vond het prima zo en keek rustig onder het genot van een cola hoe de rest zijn/haar best deed. Een plaatje dat we de rest van de vakantie nog vaak te zien zullen krijgen. Tijdens de lunch kregen we te horen van de aardbeving en vloedgolf in het gebied rond de Indische Oceaan. Een enorme ramp, dat was al snel duidelijk van wat iedereen zo her en der aan nieuws had opgepikt.
Na de lunch de bus weer in om bij de boot afgezet te worden. Maar niet voordat Jeroen een hand vol oude bankbiljetten had gekochte en bovendien 2 T-shirts op de koop toe. Kitty en Frank waren op zoek gegaan naar badslippers want met de WC's en badkamers van de komende fietstocht in gedachten vonden ze dat wel een fris idee.
Boot op en de excursie kon beginnen: Uurtje varen, eiland op, grot in en uit natuurlijk. Bootje weer op en terug naar de bus. Een hele mooie omgeving dat moet gezegd worden, het weer werkte echter niet mee. Het was koud (15 graden) en met een lekkere zeebries was het maar het beste om in de glazen kajuit van de boot te blijven en te genieten van het wonderschone uitzicht.

Een mooie dag. Niet vanwege het weer dat was net zo koud en somber als gisteren. Maar vanwege de verjaardag van Jeroen. Eerst even geld scoren, het ticket van Veow reconformeren en ... de vergeten tas van Jeroen ophalen (die netjes apart was gezet in de winkel, het zijn toch schatjes die Vietnamezen. En bovendien een prachtig kado om zo je verjaardag te beginnen).
Daarna was het feest. Een fantastisch Frans ontbijt en een heerlijke taartpunt voor Jeroen. Een Hollandsche verjaardagshit zorgde er vervolgens voor dat de rest van de zaak wakker werd en ook mee kon genieten van dit bruisende geheel. Het was zo gezellig dat we de tijd vergaten.
Daarna op pad naar het Mausoleum van Ho Chi Minh. En met de eergisteren verworven inzicht in het stadsplan van Hanoi was dat een eitje. Het mocht echter niet baten want door het uitgelopen feest kwamen we om 3 minuten na 11 aan en was het Mausoleum net dicht. Gelukkig konden we nog wel in het park kijken en op de foto met de stapel stenen zelf.

Daarna nog een paar highlights bezocht. En om 5 uur is iedereen zijn weg gegaan om te shoppen Veow samen met Marcel op pad (Gerda wil je zuinig aan doen deze maand want hij is in handen gevallen van de verkeerde vrouw), Jeroen en Kees naar een internetcafé en Kitty en Frank naar de voetmassage om morgen op en top in vorm te verschijnen aan de start van de eerste fietsetappe. Tot besluit van Jeroen zijn verjaardag een knaldiner tot in de kleine uurtjes en dan morgen de Dag der Dagen. De eerste fietsetappe, we zullen zien hoe het zit met het luie zweet..

Bij de juiste weg aangekomen bleek het eenrichtingsverkeer te zijn. O o probleemtje. Zigzaggend door het verkeer (wat een fietsen), vingers in de oren (wat kunnen die brommers en auto's toeteren) lukte ons het om eindelijk het punt te vinden waar de juiste weg ook weer de juiste richting (qua verkeer) had. Na dit ongemak de turbo eropgezet en relaxed toerend tusen de Vietnamezen de rand van Hanoi gezocht. Dat was dus zo'n 1 1/2 uur verder. Daarna werd het al snel een stoffige bende. En de temperaturen speelden ons ook al parten. Het is hier gewoon koud. Het hoogtepunt van de dag waren een dozijn hondjes die geroosterd en al op een koper lagen te wachten. Vooral Kitty had het zwaar op dat moment want ze deden toch wel heel erg denken aan Moos de hond van zuslief Yvonne. Marcel en Jeroen waren jammer genoeg niet adrem genoeg om snel het fototoetsel tevoorschijn te toveren. Het was ongetwijfelt de foto van de vakantie geworden. Na 2 uur gestopt voor de gebruikelijke cola. En jawel hoor Frank was meteen ingeburgerd. We zijn benieuwd hoeveel hij er zal nuttigen deze vakantie.
Daarna ging het verder. Niet een echt mooie omgeving. Alleen de laatste 10 kilometer naar Pho Tho waren aardig. Maar het omdat we laat weg waren gegaan werd het al kouder en zijn we slechts een korte stop weer doorgereden.
Bij Pho Tho de brug over en dan lekker onder de (warme douche) was het plan. Maar de brug bleek een pont te zijn waar zwaar onderhandeld moest worden over de prijs en nadat Jeroen per ongeluk een vrouw aantikte met zijn voorband was het helemaal feest. Gelukkig herstelde de sfeer zich en konden we met en stel schouderklopjes de dames bedanken voor de veilige overtocht. Het werd ook tijd dat we op de plaats van bestemming aankwamen want het begon al te schemeren en zoals je weet gaat in de tropen van de een op het andere moment het licht uit.
Nu nog een hotel dus de Planet tevoorschijn gehaald en in ons beste vietnamees het wordt hotel voorgelezen. Dat werkte; we werden naar het hotel gebracht en daar hebben we ingechecked. Onder de douche en op pad om eten te scoren. We zijn waarschijnlijk in het verkeerde deel van de stad beland. Want alhoewel we in het centrum zaten was was het onmogelijk een normale eettent te vinden (de hondensaté die ons aangeboden werd hebben we maar afgeslagen na de aanblik van de honden langs de weg eerder vandaag).
Dus een diner van koekjes onder de wol. Vandaag 96 kilometer achter de pedalen. Morgen om 7 uur op om van Pho Tho naar Yen Bai te gaan.

Van Pho Tho naar Yen Bai. (88 kilometer)

Zoals vermeld bleef s' Ochtends alles donker toen de wekkers afgingen. Er zat dus niets anders op dan bij het licht van onze kop-/zaklampjes aankleden en onze spullen bij elkaar sprokkelen. Toen we wilden vertrekken bleek dat het als klap op de vuurpijl ook nog regend. Daar zijn we niet voor gekomen! Fietsen in de regen kunnen we in Nederland ook wel, we willen zon!
Dan maar met de bus naar Yen Ban. Alleen was die niet te vinden. Navraag bij de buschauffeur van de enige bus die we tegenkwamen leverde alleen op dat hij niet naar Yen Bai ging. Vervolgens keek hij volledig langs ons heen, dus werd het toch fietsen.
De eerste 8 km achtervolgt door een Vietnamees op een brommertje die wel wilde helpen ons de goede weg op te loodsen. Eerst hield hij Kees zijn arm vast en daarna lachtend aan het barend (einde van stuur) voort. Kees maakte hier korte mette mee en we besloten een afslag eerder te nemen. Makkelijker gezegd dan gedaan want "onze gids" wilde natuurlijk geld wilde zien voor de service die hij had geleverd. Het was ons onduidelijk wat die service was maar het resultaat was zoals verwacht een scheldpartij. Daarom maar weer snel opgestapt om het verder alleen uit te zoeken.
Daarna begon het echt werk. Lekker toerend door de regen over het platteland van Vietnam. We waren al aardig nat toen Jeroen (achteraf gezien heel slim) zijn lange broek uittrok en verder fietste in z'n wielrenbroek. De rest begon nu wel erg nat en vies te worden want toen we ook nog over een onverharde weg van klei tegenkwamen zat de bende overal. Gelukkig werd het in de loop van de middag wat droger maar koud bleef het. Zelfs na een stop waar Kees en Kitty droge shirts aantrokken dus maar rillend verder op weg naar Yen Bai.

Na 88 km een lila hotel uitgezocht. Hier wilden ze ons niet binnen hebben voordat we er iets toonbaarder uitzagen. Dus onder de tuinslang onze fietstassen schoon gespoten. Er zat een Vietnamese die ons hielp met het schrobben van de tassen. De tassen werden de schoenen, de broeken en op het laatst lagen onze sokken in een wasteil met wasmiddel. En dat voor maar 1 dollar ! De gehele goegemeente had zich ermee bemoeid en al ruim voor het afrekenen werd duidelijk dat de prijs 1 dollar zou bedragen.
Dit was een mooi eind van en lange koude dag. Nu wat eten en heel hoogstwaarschijnlijk weer met de kippen op stok.

Na ons vorige bezoek aan het internet cafe, zijn we in een plaatselijke restaurant gaan eten. Van Marcel is bekend dat hij weinig eet maar na de aanblik van de te verkrijgen gerechten in dit restaurant had ook Kitty geen trek meer. Een komplete eend in een pot water, een soort kalfje in een wekfles. En toen we vroegen wat dat vlees aan een saté stokje was, riepen de mensen in koor Miauw. Nou dat laat zich raden en dus geen plaatselijke specialiteit voor Kitty.
Frank, Jeroen en uiteraard Kees hebben lekker gegeten. Sardientjes met huid en haar, eend met botten en poten en gefrituurde kuit. Rijst en wat gekookte groente maakte het geheel voor de drie mannen een goed avondmaal. Hierna snel naar het hotel want iedereen had het koud. Kees sliep bij Frank en Kitty op de kamer want we hadden 2 kamers met twijvelaars.
Midden in de nacht hoorde Kitty gestommel. Frank probeerde de wc-deur te openen maar dat lukte niet. Kitty hielp hem even en toen lag dus de hele deurkruk eraf. Samen op zoek naar een toilet, die beneden werd gevonden. Op de tweede verdieping zei Kitty tegen Frank dat ze nog een verdieping hoger moesten zijn . . . en dus liep Frank om 2 uur 's nachts bij wild vreemden de kamer binnen. Nu had Kitty de slappe lach en het duurde even voordat ze weer konden slapen. Kees heeft niets gemerkt want hij lag zoals gewoonlijk in coma. Eén weekje fietsen en je kunt overal en altijd slapen !

Van Yen Bai - Bao Ha. (93 kilometer)

Maar goed een leuk gesprekje met een Vietnamees die heel goed engels sprak bleek dat we op de goede weg zaten. Hij bleek docent engels te zijn dus dat troffen we.Na een tijdje werd de weg een zand/kei pad en dat was wel even werken. Goed de fietssporen volgen om zo min mogelijk schade aan onze achterwerken te krijgen. Maar dat viel nog niet mee. We moesten soms alle zeilen bij zetten om op de fiets te blijven zitten. Grensverleggend! O, en dan denk je dat dat het ergste is kom je opeens een stromend watertje tegen die de weg versperd. Over de rotsjes die boven het water uitsteken verder. En Jeroen neemt gewoon een spurt en vliegt zo over.

Dat voorbeeld werd al snel gevolgd en zo kwamen we steeds meer in de buurt van Boa Ha. Nog een keer de schoenen uit voor een beekje en de laatste werd helemaal mooi genomen door Frank. Hij had het aangelegde bamboebruggetje niet gezien en suisde zo door het water. Eindelijk na alle hobbels en bobbels die we overleefd hadden zagen we een pont om naar Bao Ha aan de overkant van de Rode River.

Nu konden we een hotel gaan zoeken. Met de hulp van een passagier van de pont kwamen we erachter dat het plaatselijke hotel geen plek voor ons had. De plaatselijke schooljuf engels wist misschien wel wat. Even wachten en we mochten bij een familie in huis slapen. Jeroen, Marcel en Kees in een kamer op de grond op rieten matjes en Kitty en Frank in een "echt" bed. Het matras bestond uit roerhoutjes voor verf, daarop een rietmat en als finishing touch een matje wat van dun riet was. Frank kroop direct z'n bed in want die zat stuk. De rest mocht met de familie mee eten. Rijst (voor Marcel en Kitty) en eend voor Kees en Jeroen. We zaten midden in de herrie want er bleek aan de overkant een bruiloft te zijn.
Na het eten ging Kitty ook lekker slapen. Jeroen, Kees en Marcel volgden al snel aan het geklepper van hun slippertjes in de gang te horen.
Eventjes hoorde Kitty wat rare geluiden. Het lijkt wel of er iemand opgesloten zit dacht zij; maar iedereen zal toch al wel liggen? Opeens een brul, en toen wist ze het zeker. Over Frank heen het bed uit. Door het gat onderin de deur, waar Jeroen het ventilatierooster uit de douchedeur gehaald had, stak zijn hoofd. Gvd.. ik zit opgesloten geef me eens een mes. Toen was het leed snel geleden. Alleen de deurkruk was nu wel kapot. Kees gewekt maar hem zat het wel goed. Gelukkig maakte de eigenaren van de woning er geen probleem van dus ging iedereen op een oor.

Van Bao Ha naar Lao Cai (98 Kilometer)

De volgende ochtend weer op tijd op Marcel, Kees en Jeroen vonden dit een prachtig plan. Omdat ze op een betonnen vloer lagen hadden ze het verschrikkelijk koud gekregen in de loop van de nacht en waren blij dat ze hun stijve onderdelen weer warm konden draaien op de fiets. Even elkaar een gelukkig nieuw jaar gewenst en op weg. Volgens onze gastheer waren er twee routes een korte (waarschijnlijk onverharde) langs de Rode Rivier (die we in gedachten hadden) en een lange over een bergrug naar Bao Yen en dan de grote National Highway 70 naar Lao Cai. De keuze werd over gelaten aan Frank. Hij was gisteren meteen na aankomst naar bed gegaan omdat het gehele lichaam (inclusief de ingewanden) protesteerde. Frank "took the long way home". Duidelijk dus op weg. Meteen een lekkere klim zodat we de eerste uurtjes lekker warm werden. Daarna een heerlijk overzichtelijke en lange afdaling richting Highway 70. De lokaaltjes vonden dat echter niet want we haalden nog iemand in die een integraalhelm op had op de fiets. Fietsen aan de kant gegooid en een foto geschoten. Daarna wel de gehele tijd de vraag in ons hoofd gehad of we toch niet een helmpje mee hadden moeten nemen. Als zelfs de lokaaltjes er al zo bijrijden dan moet het wel heel gevaarlijk worden.
Aangekomen bij de splitsing meteen verder want we hadden al heel wat uurjes verloiren in de vorige klim en het ging meteen weer flink omhoog. We waren nu al ruim 5 uur bezig en het sschoot niet op vooral omdat Frank de rest niet bij kon houden. Het zag er naar uit de we onze eindbestemming lai Cai niet zouden halen voor het donker. Toen er een bus langskwam hebben Kees en Marcel Frank op de bus gezet en Kitty erbij want alleen is ook maar alleen. Daarna hebben de overgebleven helden er nog even een slinger aan gegeven. Het was heelijk fietsen met de vlam in de pijp over deze (op het eerste bergje na) vlakke weg. Met veel dingen te zien langs de weg en ideale fotostops. Dus toch een ideale fietsdag.

Voor Lai Cai kwamen we het avondeten nog tegen, echter de beste delen waren al verkocht en de heren wisten niet of Frank en Kitty al een restaurant op het oog hadden. Jammer Kees vond dat iedereen een keertje hond gegeten moest hebben. Vlak voor Lao Cai werd het nog even zwaar. De weg was over ruim 9 kilometer opgebroken en veranderd in een grote stofwolk. Toen de heren in Lao Cai aankwamen hadden Kitty en Frank al een hotel geboekt en konden de heren snel onder de douche. Daarna snel nog even de stad in, internetten en eten. Maar dat alles wel bij temeraturen die in een hollandsche winter niet zouden misstaan.

Dag 10, zondag 2 januari;

De zoon van de eigenaar, die redelijk engels sprak, vertelde Kitty eerst dat het busstation 200 m verderop in de straat was. Toen Kees er op af ging met de bestemming die wij wilden bereiken, werd er zelfs voor gezorgd dat de bus voor kwam rijden. De andere zoon van de hoteleigenaar bleek buschauffeur te zijn van de bus die wij moesten hebben. Fietsen op het dak gebonden tassen door het raam op twee zitplaatsen geparkeerd en daar begon een eenerverende rit. Ten eerste kun je je voeten niet op de grond kwijt. Hier liggen zakken met goederen die door de passagiers van de bus vervoerd moeten worden. Het dak van de bus ligt dan al vol met zakken en de vloer is dan blijkbaar het beste alternatief. Ondanks dat iedereen er constant overheen loopt.

Kees, Marcel en Frank zaten met z'n drietjes op de achterbank. Jeroen deelde een bank met een Vietnamees en Kitty had een Vietnamese naast zich, die haar schouder verkoos boven het harde raam om tegen aan te gaan liggen. Ach het went snel hoor. De bijrijder van de bus, die zorgt dat alle mensen hun bagage weer meekrijgen als ze de bus verlaten, loopt regelmatig door de bus te schuieren en zet zonder gene z'n kont even tegen je hoofd om iets te pakken.
Gelukkig hadden wij van te voren al betaald, want de bevolking had het zelfs constant aan de stok met de bijrijder over de tarieven. En waar Kees zo'n hekel aan heeft bij de Vietnamse bevolking gebeurde ook weer. Denk je dat alles uitonderhandeld is, komen ze nog 10.000 Dong per fietstas bij je vragen. Dit verzoek resoluut afgewezen en dat werkte gelukkig.

Onderweg was het bij Sa Pa vreselijk mistig en ging het motregenen en daardoor werd het ook heel koud in de bus. We waren blij dat deze tocht ons per fiets bespaard was gebleven.
Na een paar uurtjes werd er gestopt en werd de chauffeur gevoederd. Wij even de benen strekken en wat water ingekopen. Een foto van een winkeltje waar ze kleding en -kleden verkochten dat zwart zag van mensen van verschillende bergvolkeren en weer in de bus.
Er werd al maar meer gestopt. Mensen, goederen en zelf de lekke band die we onderweg kregen kwam in het gangpad, boven op alle zakken te staan, zodat het uitzicht naar voren al minder werd. Dit leverde trouwens ook wel weer voordelen op. Kotsende mensen, wat een vertrouwd beeld is in de Vietnamse bus, werden hierdoor 'gelukkig' ook uit het zicht ontnomen, de zure lucht dwallelde echter wel nog steeds naar achteren.
Tijdens een korte stop bij een van de tankstations hebben we nog even wat mooie plaatjes van vrouwen in traditionele klederdracht genomen. Sommige bergvolkeren hebben knalroze geruiten doeken op het hoofd, andere rood bonte en weer andere zijn in zwart met mooie blauwe versierselen getooid. Onderweg lagen er ook veel rokken van Hmong vrouwen op de heggen te drogen wat ook een vreselijk mooi gezicht was. Ook het uitzicht werd steeds mooier op weg naar Lai Chau. We reden door een kloof met een rivier waarover allemaal hangbruggen gemaakt waren. Dat stukje was wel weer fantastisch op de fiets te doen maar ja je kunt niet alles hebben. En zoals gevreesd; we waren toch weer gebroken toen we om 5 uur in Dien Bien Phu aankwamen.

Rustdag Dien Bien Phu. (73 Kilometer)

waarden te bereiken dus een echt rustdagje was het niet. Zeker toen we hoorden dat ondanks het bericht op het Laos forum van gt-rider.com de grens tussen Dien Bien Phu en Muang Khoua (ook wel xx genoemd) nog steeds niet open was. Gelukkig dat we daar vandaag achter komen, want morgen met bagage was het leed niet te overzien zijn. Gelukkig hebben we wel een paar mooie foto's geschoten van de prachtige omgeving dus het was toch niet voor niets

Daarna rustig aan gedaan, de heren op naar het plaatselijke museum om de heldendaden van de Vietnamezen en de gruweldaden van de Fransen te aanschouwen. Waarbij opvalt dat zelfs nu nog het oorlogstuig van de Vietnamezen het beter volhoud dan dat van de Fransen. Daarna nog even geld proberen te wisselen en zoals gewoonlijk kwamen we weer bij een goedwillende particuliere ondernemer terecht. De officiele instantie/bank was ondanks berichten van anderen dicht, althans het werd bevolkt door een 3-tal dames die het wel genoeg vonden voor de dag van vandaag en weigerden ons te helpen. Daarna nog even geinternet en simpel edoch lekker gegeten en zoals iedere dag op tijd naar bed want morgen beginnen we aan de grote lus te beginnen die ons Laos moet leiden.

Dien Bien Phu - Tuan Giao. (80 kilometer)

Na de genoemde rit bergop kwam er een lekkere lange afdaling en beneden in het dal was het heerlijk vertoeven in het waterige zonnetje. Want het goede weer zet niet door en het is duidelijk dat we de Laos in moeten voor goed weer. Maar dat zit er voorlopig niet in dus het blijft akelig koud.. Daarna nog even lekker doortrappen naar Tuan Giao maar zoals altijd lijk je tussen de bergen wel altijd wind tegen te hebben. Dus het werd nog even afzien op deze relatief korte etappe. We kwamen wel lekker op tijd aan in Tuan Giao. Helaas was er geen internet maar des te meer tijd om de was te doen. Daarna op tijd weg om een restaurant te scoren. Nadat we een keuze gemaakt hadden even de Lonely Planet open geslagen om te kijken wat er voor andere eetgelegenheden zijn in deze bruisende stad. Wonder boven wonder bleken we in hét beste restuarant van de stad te zitten. En eerlijk is eerlijk het was verschrikkelijk goed. Zo goed hebben we in Vietnam nog niet gegeten (en ook later lukte ons dat niet meer). Zelf de mandarijnen na afloop waren van een eenzame kwaliteit.

Tuan Giao - Son La. (84 kilometer)

Daarna op de fiets. Even 5 kilometer infietsen en daarna 25 kilometer naar 1400 meter omhoog. Zon 800 hoogtemeters. Met de ervaring van gisteren hadden ons nog warm ingepakt maar dat beek een foutje te zijn. De een na de ander ging aan de voet van de berg in de remmen om zich van overtollige kleren te ontdoen.
Er is maar een term die de berg goed beschrijft: "een beest" Iedereen klom in zijn eigen tempo omhoog en al snel verloren we ekaar uit het oog. Jammer genoeg zijn hier te weinig vrachtwagens om aan te kunnen klampen. Maar wel een die zo lief was te stoppen voor Kitty en Marcel die vandaag de achterhoede vormden. Het bekende recept: snel van de fiets, tassen eraf en achterin en fietsen en berijders erbij. Zo pikten zijn Frank en Jeroen op. Kees was al bijna op de top en weigerde in te stappen. Hij vond de rest maar doetjes maar gooide toch snel zijn tassen achterin voordat hij achter de vrachtauto aanstoof. Een stukje later elkaar weer tegengekomen en het bleek dat het toch een mooi ritje van 10 kilometer in de vrachtwagen was geweest.
In de berm even rustig nagenoten van deze berg en elkaar bijgepraat over de ontberingen. Daarna in vliegende vaart naar beneden en daar aangekomen even de inwendige mens versterkt
Daarna in viegende vaart de weg vervolgt Kees met zijn superbenen mocht voorop en het ging er met 36 km/uur stevig aan toe. Zeker gezien de tegenwind. De rest er in een treintje achter. Alles ging prima totdat jeroen een enorme steen tegenkwam en een lekke band kreeg. Eerst wilden we hem plakken maar het werd zwart van het volk dus maar een nieuw bandje erin gepropt en verder. Daarna nog een paar stoppen waarbij kindervriend Jeroen zijn tollen kon uitdelen. Als toetje nog 2 veneinige helinkjes. Kees en Marcel waren in de achterhoede verzeild geraakt en deden rustig aan (hier een fototje daar een praatje met de lokaaltjes (eindelijk iemand die Loatiaans/Thai sprak), manderijntje pindaatje (dus niet want ze worden in de dop gekookt en zijn dus niet te pruimen.

Kitty, Frank en Jeroen zetten en knappe tijd neer omhoog en moeten dus lang wachten aan het eind van de rit op de achterblijvers. Daarna Son La in en een hotel gezocht. En omdat het stikt van de hotels kon eindelijk eens met het mes op tafel onderhandeld worden over de prijs.
Daarna badderen en rustig aan. Kitty en Frank gingen voor een massage aan de overkant en kwamen een uurtje later onder de kleine voetjes terug. Ze zijn er nog steeds niet uit wat de rode lampjes te betekenen hadden was het nou een hoerenkit of niet ?
Daarna uit eten en internet. Het restaurant dat we op het oog hadden werd bevolkt door een dronken tor die duidelijk maakte dat hij al genoeg verdient had vandaag. Net toen we terug wilden gaan naar het hotel wilden gaan stopte er een nette her op een brommer waarop Frank ons dilema uitlegde. Geen nood hij wist nog wel een goed restaurant. Dus daar naar binnen en besteld. Toen de gerechten op tafel kwamen trokken Frank en Kitty wit weg en begon Marcel alvast een shaggie te rollen. De twee andere heren vielen aan. Frank en Kitty konden het niet meer aanzien en gingen op zoek naar een andere eettent en scoorden gelukkig nog noedels en een dubbelgebakken eitje. Marcel ging op zoek naar een appeltje en zo was toch iedereen weer gevuld.

Van Son La naar Moc Chau (116 kilometer)

Zo mooi het gisteren en eergisteren was zo saai was het vandaag. Alle stadjes waar we langskwamen zijn een grote bouwput en de omgeving was aardig maar niet echt fantastisch. Omdat we op tijd weg waren gegaan besloten we niet in Yen Chau te stoppen maar er nog 55 kilometer aan te plakken en Moc Chau als pleisterplaats te kiezen. Duidelijk een van de betere beslissingen deze vakantie. De omgeving werd mooier de temperatuur ging iets omhoog en de kilometers vlogen voorbij ondanks dat we regelmatig de bennen stilhielden om te genieten en bij te komen. Dit tot groot genoegen van een Vietnameze timmerman die met ons opfietste en elke keer bij ons kwam zitten voor een versnapering en gezelligheid. Vlak voor Moc Chau moest er nog een pittig heuveltje beklommen worden en viel het peleton uit elkaar. Kees en Marcel konden zich eindelijk vastklampen aan een vrachtwagen en omdat Kitty, Frank en Jeroen het op eigen kracht moesten klaren werd er al snel een gat geslagen.

In de door Hollandsche koeien bevolkte buitenwijken ontmoeten we elkaar weer. Nog even iedereen op adem laten komen om het dagelijkse gevecht voor een goed bed tegen een redelijke prijs aan te vangen. Dit keer was er wat meer onderhandelingstechniek voor nodig dan normaal want de concurrentie was beperkt. Gelukkig liet de dame van het hotel ongewild doorschemeren dat ze een 2 en 3 persoonskamer had terwijl ze ons eigenlijk in drie 2 persoonskamers kwijtwilde. Dus dat varkentje was weer gewassen. Nu zelf nog onder de warme douche voordat het weer te koud werd en het stadje in. Daar zagen we nog net hoe een jongen van een jaar of 14 door zijn woedende vader naakt op straat werd gesmeten. Iets wat ons zeer dramatische actie leek en te zien aan de omstanders die ook zo hun bedenkingen hadden iets dat toch allerdaags voorkomt. Daarna nog even lekker eten inslaan voor de dag morgen en een restaurantje scoren. We hadden geluk vandaag en hadden een prima restaurant te pakken waar iedereen aan zijn trekken kon komen en waar Kitty een leuke conversatie had met de engels sprekende dochter des huize die van alles over ons wilde weten en waar we alle foto's uit het familiealbum van een trotse vader te zien kregen. Zelfs Frank vond het een restaurant naar zijn hart toen hij het in de keuken voor elkaar kreeg om zijn dagelijkse spiegelei aan twee kanten doorbakken te krijgen.

Van Moc Chau naar Mai Chau (116 kilometer)

Denk je alles gehad te hebben en eindelijk naar iets beter weer uit te kunnen kijken is het vandaag zo mistig dat je geen 20 meter voor je uit kunt kijken. En dus is het ook meteen weer akelig koud. En dat op een dag die eigenlijk gezien het hoogteverval een halve rustdag had moeten zijn. Dat wordt weer afzien zoals gewoonlijk en dus klopt het gezegde dat op een fietsvakantie elke dag weer een beproeving is met geen een dag hetzelfde ongemak.

Op pad maar, al snel verliezen we elkaar uit het oog want het gaat bergop in de mist. Hoger, hoger en hoger. Af en toe komen we wat koeien en buffels tegen langs de kant van de weg en komt een busje toeterend langs maar voor de rest valt er weinig te zien. Het stijgen duurt maar voort en het blijkt dat we op een nieuwe weg zitten en niet de door de Lonely Planet beschreven oude route. Als we eindelijk boven zijn stappen we af bij een restaurant gedreven door een Hmong stel. De karaoke staat op dit vroege uur al aan bij binnenkomst van ons worden meteen de Venga Boys opgezet. Kitty en Frank dansen zich warm tot groot genoegen van de heer des huizes die de volume knop nog eens een extra zet geeft. Als zijn oren beginnen te kraken vindt Marcel het wel welletjes en meldt dat we verder moeten.

Even later komen we door een oerwoud, weer een teken dat de weg net nieuw is want rond oude wegen zijn meestal geen bomen meer te vinden. Als we stoppen om te genieten van de omgeving duikt er een Hmong familie op die hout aan het sprokkelen is. Echt een ontmoeting waarvoor je op vakantie gaat. Na het uitwisselen van beleeftheden en sigaretten gaat iedereen weer zijn weg. Zij aan het werk wij op weg naar Mai Chau. Het blijkt een vliegende afdaling te zijn over een heerlijke brede weg en nu de mist een beetje opgetrokken is zijn topsnelheden van 65 kilometer makkelijk te halen. Voor we het weten zijn we op de plaats van bestemming. We hebben zelfs de gehele middag de tijd om wat anders te doen dan fietsen dus bekijken we deze toeristische attratie in zijn geheel en nemen de tijd om even rustig wat op een terrasje te drinken. Daarna nog even de markt over om op deze laatste dag in Vietnam souveniers te scoren maar dat lukt toch niet echt. Of het moet die fantastische lichtgevende klok van Uncle Ho zijn, die past echter niet in de fietstas. Daarna de voorbereidingen voor de dag van morgen. Goed eten en op tijd naar bed. Want alhoewel ze hier internet hebben is het zo traag dat we iet verder komen dan het bijwerken van het gastenboek.

Van Mai Chau naar Sam Nua in Laos (92 kilometer en met de bus/auto)

Vandaag met het ochtendgloren op pad om deze monsteretappe naar de Laotiaanse grens te volbrengen. De eerste kilometers gaan lekker vals plat omlaag langs de Song Ma rivier dus het lukt ons de eerste 20 kilometer om een redelijk tempo aan te houden. De volgende 20 zijn wat lastiger want alhoewel we nog steeds de rivier volgen is er veel meer hoogteverschil dus dat is op de tanden bijten. Maar het gaat toch vlotjes tot aan Quan Hoa waar er gekozen moet worden uit 2 mogelijke routes. De grote weg langs Thuoc of binnendoor langs de Luong rivier. Daar vragen we de lokale bevolking om raad maar die komt er ook niet uit. Het is beide mogelijk maar blijkbaar is dse alternatieve route onverhard langs de rivier. Dan stop er een Fransman die gisteren vanaf de grens naar Thuoc heeft gereden hij meld dat het nog 125 kilometer is via die route. En dat hij langs de kant van de weg zijn tentje had opgeslagen omdat er in Thouc geen slaapplaatsen zijn. Hij was echter uitgenodigd om op het plaatselijke politiebureau de nacht door te brengen want kamperen is nog steeds verboden in Vietnam. 25 kilometer om via Thouc lijkt ook niet alles.
Dus de aternatieve route maar gekozen en tegen de verwachting in blijkt het een heerlijke weg te zijn met goed asfalt, schitterende uitzichten en veel leuke mensen langs de kant. Dan staan we na 58 kilometer voor een brug en blijkt de weg naar Muang Lat in het noorden te gaan. Niet echt de plaats waar we heen willen. Nog even rondgevraagd en het blijkt dat de weg hier ophoud en dat we verder langs de rivier een onverhard pad moeten volgen. Dus met zijn allen naar beneden gedoken om aan 18 kilometer onverhard te beginnen die ons weer naar hoofdroute 217 moeten brengen. Het is fantastisch fietsen maar echt snel komen we niet vooruit en al snel breken we in kleine groepjes uiteen.

Nadat we de hoofdweg 217 bereikt te hebben zit iedereen er doorheen. Alles lijkt 10 kilometer te lang te duren vandaag en daarom zijn we achter op schema. De grens halen we niet meer op de fiets want dat is nog 31 kilometer en omdat het vast bergop gaat en het al 3 uur is lijkt dat een onmogelijke taak. Na een rustpauze waarbij we onze laatste Dongen stukslaan besluiten we dat we vandaag toch de grens over gaan en dat er dus een list verzonnen moet worden. Echt druk met bussen is het niet en een vrachtwagen die de goede kant op gaat hebben we ook nog niet gezien. Dus maar weer op de fiets. Dan ziet Jeroen bij een hutje een vrachtwagen staan en stapt naar binnen om te vragen of ze ons weg willen brengen. Na de onderhandelingen geopend te hebben maken Frank en Marcel het in keiharde US Dollars af en kunnen we instappen. Ondanks het gecharterde gemotoriseerde vervoer wordt het toch nog nagelbijten of we voor sluitingstijd de grens halen want het is redelijk bergop af en toe en echt snel is de vrachtwagen niet. Om 1/2 5 zijn we eindelijk bij Na Meo. Snel uitladen en de grens over is het devies en dat lukt prima. We worden netjes geholpen door de grenswachten die ook nog weten te vertellen dat binnen een paar maanden er een nieuw kantoor en slaapgelegenheden klaar zijn maar dat we nu alleen aan de andere kant van de grens kunnen overnachten. Verder blijkt de grens bij Dien Bien Phu -die we als eerste optie hadden om Laos in te gaan- nog lang niet open te gaan, de veiligheidssituatie laat dat nog niet toe. Na deze informatie moeten we netjes alle loketten langs. Eerst de douane, daarna de gezondheids afdeling, de pasportcontrole en als laatste worden onze tassen gecontroleerd. Ze beginnen bij Kitty en als ze een paar keer een hand met vies wasgoed te pakken hebben gekregen en een plastic bordje waar Sapa op staat (hetgeen zowel van Kitty als van de controleurs een vraagende blik onze

kant opleverd) geloeven ze het wel en kunnen we door. Snel door naar de Laotiaanse kant maar niet voordat Jeroen een standje gekregen heeft omdat hij zijn fiets tegen de slagboom aanzet hetgeen natuurlijk niet mag. Bij de Laotiaanse grens gaat alles ook vlotjes alleen moeten we 2 dollar betalen omdat het zaterdag is en na 5 uur. Maar dat is beter dan een nachtje in niemandsland en nog redelijk gezien de bedragen die we tussen Laos en Cambodja betaald hebben 2 jaar eerder.
Na de officiele handelingen vragen we of ze een slaapplaats voor ons weten en we worden naar 2 hutjes gebracht. We staan net onze spullen van de fietsen te halen als er nog een kleine vrachtwagen verschijnt op weg naar Sam Nua en volgens Kees kunnen we daar wel in tegen betaling van Laotiaanse kippen natuurlijk, maar dat is al geregeld. Nadat alle reisgenoten zich hebben herpakt voor nog 2 uur extra racen stappen ze in. Het gaat in vliegende vaart naar Sam Nua en het is behoorlijk koud in de achterbak. Na 2 uur komen we als ijsklompjes aan in Sam Nua. Kitty die voorin mocht zitten en niet hoeft te ontdoeien regeld snel een hotel met warme douche waar iedereen dankbaar gebruik van maakt. Nog even eten en lekker napraten over deze enerverende dag die alles had wat een fietsvakantie in deze landen een avontuur maakt.