Verslag Laos

Verslag Thailand

Dag 1, vrijdag 5 januari:

Van Bergen (N.H.) naar Don Muang (Bangkok, Thailand)

Om 10.00 uur gaat de karavaan met de auto vanuit Bergen (NH) richting Schiphol. Onze fietsen zijn in dozen verpakt en voor de rest slepen we zo min mogelijk mee om onder de kritische limiet van 25 kilo te blijven. De autotocht gaat voorspoedig dus ruim op tijd op Schiphol en is rustig aan het devies. Het inchecken loopt gesmeerd, zonde om daar woorden aan vuil te maken. Met een klein kwartier vertraging gaan we de lucht in richting Bangkok. Onderweg worden we goed van een natje en droogje voorzien en is er jammer genoeg niets te klagen zodat het een kort verslag van deze dag wordt.

Uitzicht op Thailand vanuit het vliegtuig.

Dag 2, zaterdag 6 januari:

Van Don Muang (Bangkok, Thailand) naar Kunming (China)

Daarna weer richting het Camellia hotel. Dat vinden we redelijk snel. Onze fietsen laten we onder de hoede van de bewaker van de fietsenstalling achter en checken in. Even de bedden uitproberen en dan snel richting het internet gebeuren dat onder de naam "Business Center" een plekje gevonden heeft in het hotel. We verschijnen aan de balie en krijgen voor elkaar dat we aan onze business kunnen: het typen van dit verslag. Nadat we doorhebben welke Nederlandse letters er onder de Chinese tekens verstopt kan de pret beginnen. Voordat we het in de gaten hebben zijn we een uurtje bezig en begint de jetlag toe te slaan. Tijd om er een punt achter te zetten, nog even een biertje aan de bar om te proosten op de goede afloop vandaag en dan genieten van een verdiende nachtrust na een reis van ruim 36 uur.

Kees druk bezig om te ondekken hoe een chinees toetsenbord en muis werken.

Dag 3, zondag 7 januari:

Rustdag in Kunming

Vanavond staat de Cooking School tegenover ons hotel op het programma voor het diner. Vier heerlijke bakken met over-de-bridge-noodels (een lokale specialiteit) is de bedoeling en daar gaan we lekker een uurtje aan zitten slurpen als een stel echte Chinezen. Voor de rest geen wilde plannen, morgen is de eerste echte fietsdag en we zullen daar ons waarschijnlijk onder de dekens geestelijk op voor bereiden.

Dag 4, maandag 8 januari:

Van Kunming naar Yuxi (133 km)

Om zeven uur gaat de wekker. We springen ons bed uit, kleden ons aan. Maken de fietsen in orde en zitten al bijna op de fiets als we besluiten toch maar een ontbijtje te scoren (je weet wel een westers ontbijt bestaande uit een bak koffie, twee stukjes toast, een spiegelei en een klein bakje jam). Een aantal heren vreest namelijk dat dit de laatste mogelijkheid is voor "normaal" voer.
Als we voldaan zijn zeggen we onze fietsenoppasser gedag en gaan op weg naar Yuxi. Het is zo rond acht uur, spitsuur in Kunming, en het duurt meer dan een uur voordat we de stad en de drukte uit. We hebben we alle tijd om onze ogen goed de kost te geven. Leuk om alle medewerkers van een groot warenhuis de dag te zien beginnen met het dagelijkse portie ochtendgymnastiek op de openbare weg. Een idee voor het bedrijfsleven in Nederland ?

Na het etensavontuur onder de wol met de wetenschap dat we na deze lange dag morgen ietsje later op mogen staan van onszelf (ca 8 uur).

Dag 5, dinsdag 9 januari:

Van Yuxi naar Tonghai (71 kilometer)

Uitzicht aan de linkerkant.

Lunch onderweg van Yuxi naar Thonghai.

Uitzicht aan de rechterkant.

Na Jianchuan krijgen we enorme tegenvaller te verwerken. Het Chinese Rijkswaterstaat is met de weg bezig. Het is een grote stofbende. En echt, het is één grote stofwolk. Op de uit steenslag bestaande weg is geen centimeter vlak, het gaat bovendien gestaag omhoog en ook de voorbijrazende vrachtauto’s maken het er niet leuker op. Heuvelop is het maar zo’n 3 à 4 kilometer. Het lijkt echter een eeuwigheid te duren voordat we op de top zijn, gelukkig komt er aan zoiets toch altijd een eind. Vanaf de top zien we onze eindbestemming Tonghai al liggen. De borden geven aan dat het nog wel 17 kilometer is maar dan wel over een nagelnieuwe weg, die eerst naar beneden het dal ingaat en daarna is het een beetje uitbollen over een vlakke weg naar Tonghai. Wat. Het valt ons wel op dat er weer een lekkere windje waait recht in het gezicht die net als gisteren om klokslag 12 uur de kop opsteekt.

Werk aan de weg tussen Jianchuan en Tonghai.

Marcel hapt stof.

Na de stof bijna in Tonghai (aan de overkant van het meer)

Het hotel in Tonghai is ons aangeraden door de Nederlander die we bij ons vertrek uit Yuxi nogmaals tegen gekomen zijn. Het is wel duur met 140 Y per kamer. De douchen doen het hier wel en het is verrukkelijk om alle stof af te spoelen. Internet is er ook te vinden in het hotel zodat we het thuisfront op de hoogte stellen van onze vorderingen. Maar niet langer dan een half uurtje achter de computer want we moeten snel de stad in voordat het donker is. We dwalen rond door de kleine steegjes met oude huisjes en winkeltjes en snuiven zo de sfeer op in van een mooi stadje. Ook gaan we nog even naar het Western Hill Park met z'n vele oude tempels en schitterende vergezichten. De trappen naar het park zijn wel erg stijl, iets dat we na 2 dagen fietsen wel voelen in de benen. Onze gammele beentjes zorgen ervoor dat we, samen met de intredende duisternis, na een uurtje besluiten rechtsomkeert maken naar de stad. Op weg terug komen eerst een tandartspraktijk tegen met de patiënt in de etalage wordt geholpen en daarna een leuk cafeetje met een aantal verschillende soorten Chinees bier. Zo wordt het toch laat en komen we in het restaurant van het hotel voor een dichte deur te staan. Gelukkig is het noedel restaurant op de hoek wel open en daar is het lekker zitten na een dag op de fiets.

En nu snel naar bed want het is met 11 uur al ongewoon laat en om 6 uur morgenochtend gaat de wekker weer....

Dag 6, woensdag 10 januari:

Van Tonghai naar Jianshui (86 Kilometer)

Geleerd van gisteren zitten we op tijd op de fiets (kwart voor acht). In totaal is het 86 km waarvan de eerste 40 kilometer gestaag bergaf. Wat opvalt is dat we elke dag door een ander landschap rijden. Vandaag is de omgeving ook weer anders. Bovendien is de weg goed en zijn er ook geen andere dingen om over te zeuren. Of het moeten de benen van Frank zijn die s'ochtends moeite hebben om het ritme te pakken te krijgen maar wat wil je als je net 14 dagen geleden een meniscus operatie hebt ondergaan. Gelukkig is vandaag het wegdek wel zo vlak als een biljartlaken zodat onze tere achterwerkjes na het echec van gisteren rustig kunnen bijkomen.
Zoals vermeld gaat het eerste stuk bergaf en bovendien over een brede en overzichtelijke weg zonder kuilen. Het is wel duidelijk wie het dalen onder de knie hebben: Frank en Marcel. Ze schieten naar beneden en het is een mooi gezicht ze van boven als aan draaitje de bochten te zien nemen.

En dan opeens een verrassing als we een stukje bergop fietsen. We halen twee fietsers in. En ja, het zijn ook blanken. Een Duits stel dat op wereldreis is en er al ruim 10.000 kilometer op heeft zitten. Ze zijn in 6 maanden tijd vanuit Duitsland door Rusland, China (en alle tussenliggende landen) hier aanbeland. Vandaag zijn ze op weg naar Gejiu en dan verder naar Vietnam dus onze wegen scheiden zich weer na een paar kilometer. Maar niet voordat we een pauze ingelast hebben om naar hun verhalen te luisteren. We zijn blij te horen dat ze de mensen hier in Yunnan veel aardiger vinden dan de Chinezen uit Noord China. Onze ervaring is ook dat het hier aardige mensen zijn en de keuze om vanuit Kunming zuidwaarts te fietsen geeft een goed gevoel. Maar wie weet beklimmen we ooit nog eens de Chinese muur !
Na deze break is het rustig uitfietsen naar Jianshui, zeker na het besluit dat we morgen een rustdag nemen. Omdat we vanavond niet nog even snel de toeristische hoogte punten moeten scoren hebben we alle tijd; als we maar voor het donker binnen zijn is het goed.

Dag 7, donderdag 11 januari:

Rustdag in Jianshui.

Uitslapen en daarna alle Lonely Planet sites langs is het plan voor vandaag. Maar Rob heeft last van algehele malaise en ligt de hele nacht te spoken zodat ook Frank, die bij hem op de kamer ligt, niet echt uitrust. Beide zijn blij als het weer licht is. Dan is het nog wel een paar uur wachten voordat Kees en Marcel hun kamer uit komen.

Eerst maar even een bank opzoeken voordat we ontbijten en de toerist gaan uithangen. Dan hebben we alle verplichte nummers tenminste gehad voor vandaag. Een bank waar we dollars voor Yuan kunnen wisselen is niet te vinden. De Lonely Planet geeft niets aan, een straffe wandeling door het centrum levert niets op en ook navraag bij een aantal hotels waar ze Engels spreken geeft nul op het rekest. Dan maar ontbijten.
Als we tijdens het ontbijt het geld tellen blijkt dat we het niet zullen redden tot in Jinghong in het uiterste zuiden van Yunnan. We overleggen wat de opties zijn. Terugfietsen naar Kunming valt meteen af, een kortere route naar Jinghong blijkt naar een kortstondige blik op de kaart ook onmogelijk. Gejiu is, de dichtstbijzijnde stad, de enige optie maar dat is wel erg uit de route en het is bovendien een gok of ze een bank hebben. Toch zit niets anders op. Plan de campagne: Kees en Marcel gaan naar Gujiu met de bus, wisselen bij de eerste te beste bank dollars in Yuan om weer met de bus terug te keren. Frank en Rob gaan terug naar hun kamer om nog wat uurtjes slaap te pakken en zo aan te sterken, want het is zeker dat zij een dag in de bus niet overleven in de staat waarin ze nu verkeren.

Als Kees en Marcel het busstation binnenlopen en op de fietskaart kijken hoe Gujiu geschreven wordt in het Chinees ziet Marcel net een bus langskomen met daarop een tekeningetje dat veel lijkt op wat op de kaart bij Gujiu gekalkt staat. Het is inderdaad de goede bus. Hup erin en het busavontuur kan beginnen. Marcel kijkt zijn ogen uit: alle mannen in de bus paffen er roggelen er lustig op los en niemand neemt er aanstoot aan. Dit is een buitenkansje! Hij pakt z'n zware shag te voorschijn en paft er binnen de kortste keren ook lustig op los. Gelukkig is de omgeving mooi en is het lekker om alles aan je voorbij trekt zonder dat je steeds druk op de pedalen moet houden. Kortom de reis gaat voorspoedig en een paar uur later staan we in Gujiu. Alsof het zo bedoeld is stopt de bus ook nog voor een bank !
Bus uit, bank in en omdat we zelfs traveler cheques kunnen wisselen besluiten we de biljetten maar op zak te houden voor het geval we nog eens zo'n akkefietje hebben. Binnen een half uur staan we weer op straat met een bundel Yuan. Nu is het tijd om ze uit te gaan geven aan eten en drinken.
Daar komt niets van want we zijn de straat nog niet overgestoken of de bus waar we ingezeten komt al toeterend aanrijden. Blijkbaar is de bus al op de weg terug. We springen ervoor en stappen snel in. Inderdaad gaat de reis terug naar Jianshui en we zijn de eerste passagiers. We kiezen een plekje helemaal achterin. Dat blijkt als de bus helemaal volzit niet zo'n erg goed idee. De rook van de sigaretten die iedereen zit te roken waait onze kant op. Marcel steek er ook snel één zware shag op. Voor Kees zit er niets anders op om zelf ook maar een shaggie op te steken want de geur van een Nederlandse sigaret is nog altijd beter dan de stank van een Chinese. Nu is het duidelijk hoe je verslaaft raakt !

Als Marcel en Kees weer in Janshui aankomen rest ons nog anderhalf uur om te genieten van de hoogtepunten van Jianshui voordat het donker is. Bij het avondeten laat iedereen blijken snel naar bed te willen. Deze rustdag is toch op een slijtageslag uitgelopen. Hopelijk komen we morgen op de fiets wat meer tot rust.

Dag 8, vrijdag 12 januari:

Van Jianshui naar
Yuanyang/Nanshao ? (84 kilometer)

Met het ochtendgloren op pad en Jianshui uit. Alhoewel het toch een stad is van enige omvang lukt het ons toch om in het schemer de juiste afslag te vinden. Eerst de rivier over. Dan gaat het omhoog de bergen in en hoe: niet steil, wel gestaag en heel wat kilometers achter elkaar. We zijn uren aan het klimmen. Al snel ontploft het peloton. Eerst haakt Frank af en dan Marcel. Ze kiezen ervoor om in hun eigen tempo de berg te bedwingen. Rob, die wonderwel opgeknapt is, en Kees fietsen uren zij aan zij door.

Tegen het middaguur komen we op een hoogvlakte waar het geel ziet van de koolzaad. Een mooie plek om op elkaar te wachten in het zonnetje. Toch zoeken we de luwte op want de wind is zo hoog erg fris. Op de hoogvlakte en met de wind recht op kop vormen we een waaier om elkaar een beetje uit de wind te houden. Een pukkeltje over en dan ontvouwd zich een schitterend uitzicht. We zijn boven de wolken gekomen en links en rechts steken er toppen van bergen boven de wolkendeken uit die zich laven in een bleek winterzonnetje.
We trekken voor de zekerheid maar een extra jas aan als we aan de afdaling beginnen. Verstandig besluit want als we door de mist scheren is het fris. Dan komen we onder de mist uit en knijpen direct in de remmen om te genieten. We kijken als een stel arenden vanuit de hoogte uit op de vallei die door de Rode Rivier is uitgesleten. Adembenemend mooi. We zijn niet de enige die dit weten te waarderen want op onze weg naar beneden staan een paar auto's in de berm met Chinezen die uit de ramen hangen om van het uitzicht te genieten.

Binnen de kortste zijn we beneden in de vallei. We steken de Rode Rivier over en slaan rechtsaf over een nieuw aangelegde boulevard. Aan het einde van de boulevard staat een splinternieuw hotel. We checken in en gaan op onderzoek uit. Het blijkt dat we in een splinternieuwe stad aangekomen zijn. Oude gebouwen zijn niet te zien en mensen zijn ook zeldzaam. Af en toe loopt er iemand van een minderheidsgroep over straat maar daar houdt het mee op. De vele winkels zijn dicht en de woningen daarboven overduidelijk verlaten. Waar we terecht gekomen zijn is niet duidelijk. Het kan de stad Yuanyang zijn die verplaatst is, de enige plaats van enige omvang in de buurt (Op het internet blijkt later dat het waarschijnlijk Nanshao is een stad die zo nieuw is dat deze op geen enkele kaart voorkomt). Ons maakt niet uit, het is lekker rustig en we kunnen eindelijk eens met het thuisfront bellen want zo'n goede ontvangst hebben we nog niet gehad.

Als de avond valt keren we terug bij het hotel en het enige restaurant in de stad. Er blijkt een congres te zijn en iedereen staat buiten in de tuin van het hotel te keuvelen. Om klokslag 6 uur gaat de gong en trekt iedereen een sprintje richting het restaurant. We besluiten maar even te wachten tot de ergste drukte voorbij is. Tot onze verbazing is dat een kwartier later. Het restaurant is leeg als we naar binnen gaan. Zo'n bende hebben we nog niet eerder gezien: de vloer is bedolven onder de lege bier- en drankflessen, afgekloven botten en eigenlijk alles wat niet in de magen van de gasten is verdwenen. Er komt een serveerster die ons naar een nog lege tafel gidst. Kees gaat de keuken in om wat uit te zoeken. Hij wijst in een aantal pannen met ondefinieerbare inhoud en op bossen groenten die her en der verspreidt liggen. Op de terugweg naar de tafel glijdt Kees bijna uit over de rotzooi.
Het eten is echter heerlijk en omdat het ook nog lukt een biertje te bestellen is het helemaal genieten geblazen. We zitten de rest van de avond aan tafel, want in deze spookstad is toch niets anders te beleven. Ja de hele avond, althans totdat ze ons eruit gooien...

Dag 9, zaterdag 13 januari:

Van Yuanyang/Nanshao? naar Honghe. (64 kilometer)

De komende dagen fietsen we langs de Rode Rivier. Er ligt een mooie weg langs de rivier volgens de kaart maar dat is een vergissing. De eerste 2 kilometer zijn verhard, daarna is het over met de pret. Of zoals Frank het uitdrukt: "Dit is hemel op aarde voor de echte mountainbiker". Goed om te zien dat hij steeds beter in vorm raakt en dat hij met zijn full suspension bike de gehele dag vooraan fietst met Marcel in zijn kielzog. Dit terwijl beide heren in gisteren in de bergen problemen hadden om het tempo te volgen. Voor Rob en Kees geldt het tegenovergestelde. Gisteren de held uitgehangen maar vandaag moeten zij verscheidene keren behoorlijk op de tanden bijten en doorharken. Als klap op de vuurpijl ligt Honghe -de bestemming van vandaag- boven op een verschrikkelijk hoge berg terwijl de weg niet echte beter wordt. Dus onverhard de laatste 12 kilometer steil omhoog. Zo steil dat Rob en Frank besluiten een vrachtwagen aan te houden en een lift te regelen om aan de stof, hitte en pijn te ontsnappen.

Enthousiaste toeschouwer langs de kant van de weg vlak voor Honghe.

Marcel heeft er nog wel zin in de laatste kilometers naar Honghe. Hij weet dan ook niet wat hem nog te wachten staat.

Alp d'huez is kattenpis vergeleken met deze wirwar van (onverharde) bochten voor Honghe.

Dag 10, zondag 14 januari:

Van Honghe naar Yuanjiang (68 kilometer).

What comes up must come down. De eerste 20 kilometer van vandaag gaan bergaf en zijn bovendien verhard. We suizen naar beneden en Frank moet zelfs een stuk terug als hij de juiste afslag mist. Dit natuurlijk tot grote hilariteit van de anderen. Dan staan we weer aan de oever van de Rode Rivier en moeten kiezen: rechtdoor een verharde weg van de rivier of onverhard langs de rivier. Tot grote vreugde van Frank is de keuze onverhard. Kees is minder blij want de ervaring van gisteren heeft doet hem beseffen dat al die steentjes niets voor hem zijn en hij hobbelt rustig achter de rest aan. Het rare aan de weg is dat deze wel netjes uitgehakt is maar dat het wegdek en ook de bruggen ontbreken. Wel staan de pilaren in de rivierbedding al klaar. Komen we te vroeg of hebben de Chinezen het opgegeven om hier ooit nog wat van te maken ? Wij hebben geen idee !

Omdat er geen bruggen zijn over de beekjes die vanuit het achterland in de Rode Rivier uitmonden moeten we deze allemaal oversteken. Af en toe staan we tot aan onze knikkende knieën in het koude water. Bij een oversteek verliest Frank zijn fietstas en hij moet in volle galop achter zijn tas aan om deze weer te pakken te krijgen. Hij krijgt zijn tas gelukkig te pakken net voordat deze in de Rode Rivier verdwijnt. Na afloop van deze welkome onderbreking kunnen we er met de slappe lach weer een paar kilometer tegenaan voordat de benen zich weer laten voelen.

Toen hield het pad op en werd het pootje baden. Frank maakt hier aanstalte om zijn tassen te dopen in de Rode Rivier.

Marcel steekt wat voorzichtiger over dan Frank. Deze poging zal echter stranden en hij zal het op blote voeten overdoen.

Dorpje aan de Rode Rivier.

Dag 11, maandag 15:

Yuanjiang naar Mojiang Hanizu Yizu Zizhixian.(81 kilometer)

Er staan 80 kilometer op het programma van vandaag. Voordat we om een uur of acht op het zadel kruipen even de koppen bij elkaar over de verwachtingen voor vandaag. We zijn unaniem: vandaag gaat het een stuk sneller over de doorgaande (grote) weg dan over de onverharde wegen de afgelopen dagen langs de Rode Rivier.

En ja hoor de weg is prima. Alleen het gaat constant omhoog, omhoog en verder omhoog. Zo hoog dat we op een gegeven moment zelfs het idee hebben dat we bij de hemelpoort kunnen aankloppen en dat terwijl we deze route gekozen hebben omdat het er op de kaart minder stijl uitzag dan meer naar het Oosten. De mooie uitzichten maken echter veel goed en het is ook leuk om te merken dat je na elke bergrug meer in de tropen komt. De omgeving wordt steeds groener, de temperatuur steeds aangenamer en zowaar verschijnen er ook meer vogels langs de kant van de weg. Wat naast het enorme stuk klimmen ook tegenvalt zijn de vrachtwagens die voorbij tuffen en grote wolken zwarte rook uitstoten. Je raakt er echt van in ademnood (zelfs Marcel onze roker vindt zijn shagjes een stuk lekkerder dan zo'n zwarte douche). Maar gelukkig heb aan elk nadeel zijn voordeel (vrij naar JC) en lukt het ons af en toe om een vrachtwagen van achter vast te pakken en er een stukje aan te hangen. Verder verschijnen er ook steeds meer trucker cafés langs de kant van de weg. Natuurlijk worden deze bemand (sorry) door veel vrouwen die allemaal naar ons lonken en ons naar binnen proberen te lokken. Maar ja daar kunnen we echt niet aan beginnen want dan halen we de eindstreep nooit.

Bij binnenkomst in het stadje met de schitterende naam Mojiang Hanizu Yizu Zizhixian is het heerlijk uitrijden. Het tweede hotel is raak (de eerste heeft geen warm water). Snel zetten we de fietsen in de lobby van het met veel marmer getooide hotel waarna slechts een schuchter protest volgt. Voor straf geven ze ons wel een kamer op de zesde verdieping zodat we met onze loofe hoefjes nog een keer aan de bak kunnen want de lift weigert dienst. Om half zes verzamelen we ons voor het restaurant van het hotel en gaan in onderhandeling met de chef kok. Hij stelt een heerlijke maaltijd samen bestaande uit een 5-tal schotels. Eentje met paddestoelen, een met ei en tomaat en een stoofpotje waar oud hollandsche draadjesvlees een delicatesse bij is. Tenslotte iets met veel knoflook en de bloem van een banaan (heel lekker). Na afloop gaan we even naar de keuken om hem te bedanken. Alhoewel hij er geen woord van verstaat glimt hij van oor tot oor. Daarna op tournee door het stadje, althans dat is het idee. Er komt weinig van want het eerste winkeltje is meteen een internet café. We moeten aan de bak met ons twee vingersysteem. En natuurlijk vanaf het toetsenboord snel naar bedje toe.

Dag 12, dinsdag 16 januari:

Van Mojiang Hanizu Yizu Zizhixian naar Pu-er (88 kilometer).

Het is er ondertussen ingebakken; op tijd weg zodat we er 's ochtend vroeg flink tegenaan kunnen gaan. In Mojiang loopt het al omhoog dus zonder in te rijden worden de benen meteen getest. We zijn de stad nog niet uit of Kees krijgt een steen tegen zijn kleinste voortandwiel. Deze is totaal verbogen en schakelen naar het kleinste tandwiel gaat niet meer. Zonder de kleinste versnellingen wordt het een onmogelijke tocht bergop vandaag. Gelukkig is er een garage om de hoek waar we een hamer en een beitel (nee, het is China dus geen sikkel) kunnen lenen om de boel weer recht te timmeren.
Zoals eerder vermeld gaat het er meteen hevig aan toe. Hoger en hoger gaat het, het peloton valt uiteen in een lang lint. De zon laat zich niet meer zien en al snel fietsen we in de mist. De weg is nat en daardoor spekglad, bovendien is het oppassen geblazen om niet geschept te worden door achteropkomend vrachtverkeer. Kees en Rob zijn het eerst boven. Daar is het een half uur wachten voordat Frank en Marcel hun afgepeigerde gezichtjes laten zien. Dan met z'n allen naar beneden. Maar niet voor lang, want het gaat weer omhoog en elke keer als we denken dat het na de volgende bocht eindelijk beneden gaat is de teleurstelling groot dat het nog verder om hoog kan. Maar uiteindelijk bereiken we de top en kunnen genieten van een lange verdiende afdaling.

Gelukkig gaat het daarna weer lekker omhoog. Rob heeft het vandaag al snel door. Een sleepie van een vrachtwagen of boerenwagen (plopper in het wielerjargon) is de makkelijkste manier om boven te komen. Deze helling doet hij geen trap. Kees volgt op gepaste afstand maar weet ook aan te klampen bij een zwarte rook uitbrakende vrachtwagen. En ja, als het zo vlot gaat heb je ook alle tijd om lekker in de berm uit te rusten. Net als Rob een blikje vruchten opentrekt stopt er een brommertaxi (je weet wel zo'n driewieler) voor zijn neus met het aanbod hem naar boven te brengen met de fiets achterin. Maar dát gaat zelfs Rob iets te ver.
Jammer genoeg krijgen Marcel en Frank geen lift. Ze passeren twee auto's die tegen elkaar gebotst zijn en de ravage is zo groot dat er geen verkeer meer door komt de eerste uren. Zij moeten dus het hele eind op eigen kracht de top zien te bereiken. Rob en Kees zitten daar al een tijdje bij de plaatselijke schone. Nadat Rob en Kees de lunch hebben afgeslagen (de kip die eerst nog mans langskomt is vandaag de pineut) komen ze in contact met een vrachtwagen chauffeur die uitstapt om te gaan lunchen. Je weet wel hoe dat gaat. Wijzen op de kaart naar een plaatsje en de schouders ophalen, daarna de weg aanwijzen en omhoog en omlaag gebaren. Hij begrijpt het gelukkig en maakt een kruisteken (chinees voor 10 km) en het internationale omhoog gebaar. Met behulp van de kaart vraagt de vrachtwagenchauffeur waar we heen willen. We wijzen Pu-er maar aan, de eerste grote plaats op de kaart. Daarna gebaart hij of we achterin willen. Maar omdat Frank en Marcel er nog niet zijn slaan we zijn aanbod beleefd af. Als de laatste 2 musketiers boven zijn gaan we er eerst even rustig bij zitten.

Gelukkig heeft de ijzeren buffel het hier nog niet gewonnen van deze watervariant.

Frank haalt de 80km per uur wel op deze manier. En dan nog zeuren dat onze chauffeur rijdt als een gevaarlijke gek. Ga dan toch ook fietsen.

Dan gaat het in record tempo. Onze chauf komt naar buiten, gebaart naar zijn lege laadbak en Marcel kijkt daarop vragend rond. Kees vertelt tussen neus en lippen door aan Marcel dat hij een lift geregeld heeft. Waarna de vraag volgt "Marcel wil je dan een lift ? Zijn wit weggetrokken gezicht begint weer wat kleur te krijgen en hij stelt stomverbaast de tegenvraag: " Kunnen we dan allemaal mee?". Ja zeker, er passen wel 20 man in de laadbak. We laden alle tassen af en gooien de fietsen achterin. De helden erbij en op weg. Kees heeft 10 kilometer in z'n hoofd naar het beoogde eindpunt van vandaag. Maar het duurt 80 kilometer voordat de vrachtwagen stopt. De chauffeur stapt uit en geeft te kennen dat hij hier rechtsaf moet en wij linksaf naar Pu-er. Hij schrijft op het wegdek dat het nog 25 kilometer te gaan is. We bedanken hem hartelijk en gaan vol goede moet op weg. 'Gelukkig' gaat de weg weer omhoog. Linke Robje heeft binnen een paar minuten en plopper te pakken. Marcel kan nog net aanhaken maar Frank en Kees hebben het nakijken. Weer zo'n helling waar geen einde aan komt. Maar er zit niets anders op dan op de pedalen te gaan staan en hopen dat er een buitenkansje voorbij komt. Gelukkig lukt het beide heren om een paar kilometer onder de top aan te haken bij een roetuitbrakende truck. Zowaar passeren ze beide andere heren nog net voor de top. De laatste kilometers gaan omlaag Pu-er in. We stoppen bij het eerste het beste hotel. "Twee kamers op de 6e verdieping" meldt Kees als hij na een kwartier terugkomt met de mededeling dat we vanavond hier slapen. "Waarom helemaal op de 6e" vraagt Frank. Het simpele antwoord is:"op de 5e verdieping is geen water". De trappen zijn dodelijk maar de douche is heerlijk.

Daarna de stad in voor een wielerhap. Bij een restaurant met flink wat klandizie gaan we naar binnen we wijzen een paar smakelijk uitziende gerechten aan op de tafel van de buren. En eerlijk is eerlijk het is heerlijk. Net als we allemaal vol zitten haalt de eigenaar van deze uitspanning een aap uit de vriezer anders hadden we die nog soldaat kunnen maken.
Al met al hebben we vandaag 160 km afgelegd waarvan 84 op de fiets en ook nog eens 80 in de vrachtwagen. Dat schiet lekker op !.

Dag 13, woensdag 17 januari:

Van Pu-er naar Simao en dan verder naar Jinghong (53 kilometer op de fiets en 160 in de bus).

De kaart zegt dat het 58 kilometer is tot Simao, maar wij houden het op 40. Het plan is omstreeks het middaguur in Simao aan te komen en dan de bus naar Jinghong te pakken om het jubelgevoel van de 160 km van gisteren nog wat langer te laten voortduren. Dit geïnspireerd doordat we met een schijn oog in de Lonely Planet hebben gekeken. De LP geeft namelijk aan dat er onderweg weinig te beleven valt. De keuze is dus snel gemaakt.
Maar eerst nog even naar Simao op de fiets. De weg van Pu-er naar Simao is met één woord te beschrijven: goed. Een tolweg met een fluwelen asfaltlaag. Al zwaaiend rijden we langs de beambten in de tolhuisjes die met open mond achterblijven. Eindelijk eens het voordeel van een fiets !
Tegenvaller is dat het alweer ophoog gaat. Gelukkig gevolgd door een mooie afdaling naar Simao. Dan heeft Frank een lekke band en als we afstappen voelen we dat deze 40 km toch weer in de benen zijn gaan zitten. Het is goed dat we verder van plan zijn met de bus te gaan. Tijdens het plakken besluiten we unaniem dat we morgen in Jinghong een rustdag nemen want de pijp is bijna leeg.
Na een colaatje in Simao op naar het busstation waar de bus klaarstaat. We wijzen op de fietsen en het dak en blijkbaar is het geen probleem want ze verdwijnen er al snel alle 4 op. De tassen gaan in de bus en wij erbovenop..

Deuren dicht en karren maar, 129 kilometer in totaal. Dat schiet lekker op. Maar zoals eigenlijk al de gehele week wordt het weer langzaam slechter in plaats van beter en lukt het met de temperaturen ook niet erg, alhoewel we steeds zuidelijker komen....

Dag 14, donderdag 18 januari:

Rustdag in Jinghong.

Jinghong by night: De nieuwe brug over de Mekong.

's Avonds bij het internetcafé komen we een Nederlandse jongen tegen die de tocht die wij voor morgen in gedachten hebben vandaag gereden heeft op een gewone Chinese fiets. "Goed te doen op af een toen een stijl stukje na" doen luidt zijn conclusie .

Dag 15, vrijdag 19 januari:

Van Jinghong naar Ganlanba en verder naar Menghun (85 kilometer)

Zicht op de Mekong s'ochtends vroeg vanaf de brug in Jinghong.

Ganlanba: de laatste keer dat we de Mekong zien voordat we Thailand ingaan.

Uit de verhalen van gisteren gaan we op pad met het idee dat het vandaag een makkie is. Eerst de nieuwe brug over de Mekong over Jinghong uit. Daarna lekker over de toeristische route langs de oever van de Mekong fietsen. Nou ja fietsen, freewheelen is een beter woord. Na 31 kilometer zijn we al in Ganlanba. Daar stoppen we voor een uitgebreide lunch met uitzicht op de Mekong omdat we weten dat dit de laatste keer is dat we hem zien voordat we de rivier weer tegen komen van Laos naar Thailand te gaan.

Mooie wegen, weinig auto's maar wel veel mooie dorpjes deze etappe.

Mooie oude tempels langs de weg waar het lekker rustig toeven is.

Daarna in Ganlanba in om de tempels te bekijken en de huizen van de Dai die eromheen staan. De grootste tempel is door een rijke Thai neergezet en is ondanks de opsmuk een stuk minder mooi dan de traditionele Dai tempels die er ook staan. Omdat we alle tijd hebben lopen we ze allemaal binnen. Maar de laatste tempel stappen we meteen weer uit omdat ze ons op de drempel meteen voor veel geld stickers willen aansmeren en daar te volhoudend in zijn naar onze smaak. Daarna nog even een rondje over de markt en hebben we Ganlanba wel gezien denken we. Het is pas 12 uur en omdat we de benen nog niet gevoeld hebben is het unanieme oordel dat we beter door kunnen rijden naar Menglun, zo’n 40 kilometer verder.

Het landschap is fantastisch, de weg ook, net als de temperatuur dat nu echte zuidelijke waarden krijgt, om nog maar niet te spreken van de mensen. Het lijkt wel dat hoe zuidelijker je komt in China hoe aardiger de mensen worden. Onderweg stoppen we een paar keer om wat fruit te kopen waarbij vooral de ananas heerlijk is. We zijn benieuwd of deze ananas deze reis qua smaak nog overtroffen wordt. Eigenlijk willen we een paar fietstassen vol meenemen, maar ja die bergen hé. 's Avonds eten we in een origineel Dai restaurant en trakteren ons op een afzakkertje want we voelen de benen nog steeds niet. Is het de rustdag van gisteren of zijn we eindelijk in vorm ?

 Dag 16, Zaterdag 20 januari:

Van Menghun naar Mengla (104 km).

Gelukkig begint vandaag ouderwets. Geen relaxed tochtje maar meteen de bergen in en het gaat de hele dag op en neer. Welgeteld 3 keer bergop en er ook weer 3 keer eraf. Vooral de eerste beklimming is een kuitenbijter waar geen einde aan lijkt te komen. Het is meteen de 4e keer deze vakantie dat we boven de wolken uitkomen. Gelukkig hebben we tijdens het klimmen alle tijd om van de mooie omgeving te genieten. Eén en al jungle, en de wegen zijn ook nog steeds van goed asfalt voorzien dus eigenlijk moeten we niet klagen.

Zelfs een klein waterbuffeltje mag de pret niet drukken. Als we een kudde loslopende kudde waterbuffels met een jongen passeren is het bal. Marcel roept nog voor de grap dat het goed is dat Frank niets roods aanheeft. Het kleine ding schrikt echter van hem, gaat aan de loop. Moeders speurt onraad en gaat in volle galop achter Kees aan. Kees is dan opeens wel heel, héél snel aan de kop van het peloton om moeders te ontlopen. Nadat het gevaar geweken is moeten de anderen wel even van hun fiets of omdat het van de slappe lach niet meer lukt om in het zadel te blijven zitten.
Deze laatste dag in China trakteren we ons nog maar even op een goed hotel want morgen gaan we de grens over en wie weet wat ons daar te wachten staat.

Dag 17, Zondag 21 januari:

Van Mengla (China) naar Luang Nam Tha (Laos) in totaal 125.

Vandaag  zijn we als het goed is verlost van de roggelende Chinezen want we gaan China uit en Laos in. Het is alleen wel een monsteretappe van ruim 100 km. Het eerste stuk gaat, in de koelte van de ochtend, lekker vlot. We rijden lekker door het dal en tussen de bergen en die paar heuveltjes die we moeten nemen zijn goed om de beentjes op te warmen. Het is heerlijk rijden vooral voor Marcel en Kees die de juiste versnelling geschakeld en met een paar goede benen steeds zonder problemen volgende top bereiken na een afdaling. Rob en Frank hebben meer problemen en liggen al snel een stuk achter. Maar af en toe lekker zitten, een fotootje schieten van de omgeving en je bent zo weer bij elkaar. Tot de grens valt de afstand toch een beetje tegen. We hebben gerekend op zo'n 40 kilometer, het worden er 50.

Onze laatste indruk van China; een schitterende waterval in de ochtendmist.

Bij de grens aan de Chinese kant geen enkel probleem. Ze zijn natuurlijk allang blij dat we weggaan en dat zijn wij eigenlijk ook wel. Na al die dagen ploeteren in China is het leuk om in een nieuw land te fietsen en te kijken hoe dat er uit ziet.
In het niemandsland bij de grens maken we nog even een fotorapportage voor het nageslacht van Rob en Marcel. Frank en Kees staan natuurlijk wel vooraan op de foto, misschien zijn hun fans ook geïnteresseerd.
Daarna op naar de grens van Laos. Alle papieren ingevuld en hup op weer op de fiets richting Luang Nam Tha, de eerste grote plaats vanaf de grens. De omgeving verandert meteen. Overal schitterende jungle en dat terwijl we in China toch ook al wat mooie bossen gezien hebben. Wat verder opvalt is dat er weinig mensen langs de weg zijn en ook wonen. Maar wel veel vogels in de heuvels en slangen op de weg. Jammer genoeg wordt de weg ook al snel minder. De stuken asfalt maakten steeds meer plaats voor gaten in de weg opgevuld met los grind.
Vanaf de grens is het toch nog zo’n 65 kilometer en dat voelen we op het einde. De benen willen niet meer en de konten zijn beurs. We zijn blij als we Luang nam Tha binnenrijden, en het humeur wordt nog beter als het lukt een goed en gezellig guesthouse te scoren. Wat opvalt is dat het gedaan is met de luxe. Vanaf nu waarschijnlijk geen warme douches meer maar een grote ton met koud water dat je met een bakje over jezelf moet heenscheppen. Maar de baguettes in Laos maken veel goed, net als moeke die het guesthouse bestiert. Ze is een echt maf mens. Om 21.30 gaat het licht uit en moeten we eigenlijk naar bed maar omdat we (natuurlijk) zo lief zijn mogen we nog even met haar mee-eten (kleefrijst met gebakken hart voor de liefhebbers). Opvallend is ook de muziek die tot in de kleine uurtjes uit het huis van de overburen schalt. Muziek van de band Carabao. Een band die muziek maakt die valt in het genre 'plaeng peua chiwit' ofwel 'levenslied'. Niet te vergelijken met de smartlappen die bij ons onder dit genre vallen maar rock. En alhoewel het een Thaise band is doen ze het hier in Laos waarschijnlijk ook zo goed omdat Laotiaans zeer veel op het Thais lijkt.

Groetjes van Marcel, Kees Rob en Sony.

Verslag Laos

Verslag Thailand