Dag 17, Zondag 21 januari:

Van Mengla (China) naar Luang Nam Tha (Laos) in totaal 125 km.

Onze laatste indruk van China; een schitterende waterval in de ochtendmist.

Bij de grens aan de Chinese kant geen enkel probleem. Ze waren natuurlijk blij dat we weggingen en dat waren wij eigenlijk ook wel. Na al die dagen ploeteren in China is het leuk om in een nieuw land te fietsen en te kijken hoe dat er uit ziet. In het niemandsland bij de grens nog even een fotorapportage gemaakt voor het nageslacht van Rob en Marcel. Frank en Kees zaten natuurlijk wel vooraan. Daarna richting Laos. Even alle papieren ingevuld en hup fietsen maar richting Luang Nam Tha, de eerste grote plaats vanaf de grens. De omgeving veranderde meteen. Overal schitterende jungle en dat terwijl we in China toch ook al wat mooie bossen hadden gezien. Verder weinig mensen langs de weg, maar wel veel vogels in de heuvels en slangen op de weg. Jammer genoeg werd de weg ook al snel minder. De stuken asfalt maakten steeds meer plaats voor gaten in de weg opgevuld met los grind. Vanaf de grens was het toch nog zo’n 65 kilometer en dat deed zich wel voelen op het einde. De benen wilden niet meer en de konten waren beurs. We waren heel blij dat we bij een goed guesthouse aankwamen. Maar het was ook meteen gedaan met de luxe. Vanaf nu waarschijnlijk geen warme douches meer maar een grote ton met koud water dat je met een bakje over jezelf moet heenscheppen. Maar de baguettes in Laos maken veel goed, net als moeke die het guesthouse bestierd. Ze is een echt maf mens. Om 21.30 gaat het licht uit en moeten we eigenlijk naar bed maar omdat we (natuurlijk) zo lief zijn mogen we nog even met haar mee-eten (kleefrijst met gebakken hart voor de liefhebbers). Opvallend is ook de muziek die tot s'avonds laat uit de ramen bij het huis aan de overkant van de straat. Muziek van de band Carabao. Een band die muziek maakt die valt in het genre 'plaeng peua chiwit' ofwel 'levenslied/songs for life'. Niet te vergelijken met de smartlappen die bij ons onder dit genre vallen maar rock. En alhoewel het een Thaise band is doen ze het hier in Laos waarschijnlijk ook zo goed omdat Laotiaans zeer veel op het Thais lijkt.

Dag 18, Maandag 22 januari:

Van Luang Nam Tha naar Viangphouka (70 km).

Daarna nog 2 kilometer genoten van het eindloze asfalt dat voor ons lag uitgestald. Daarne was het over met de pret. Alleen nog maar onverharde wegen door geheel Laos. Het was dus heel zwaar, vooral omdat onze kontjes het de vorige dag al zwaar te voorduren hadden gehad. Maar gelukkig lijkt de omgeving elke dag wel mooier te worden, en de mensen vriendelijker. Als je een dorp binnenrijdt lopen alle kinderen uit en roepen van "Sabai di" en ook iedereen die je langs de kant van de weg tegenkomt groet je vriendelijk (met of zonder geweer). Maar rond het middaguur begint de hitte wel toe te slaan en dat heeft een slecht effect op het tempo van Kees en Marcel die dan ook steeds meer achterop komen te liggen. Maar in zo’n omgeving moet je natuurlijk af en toe afstappen om te genieten. Na 70 kilometer toch weer blij dat we een bamboehutje zagen met het bordje guesthouse.

Rustig dorpje vlak na Luang Nam Tha. De kinderen hebben ons nog niet ontdekt en dus hebben voor een keer een rustige pauze

Weinig wilde dieren gezien onderweg. Alles was al opgegeten door de plaatselijke bevolking. Jammer voor hen, mazzel voor het beesie dat deze vreemde vogel hun te snel af is.

En wat dacht je van dit exemplaar?

Vlak voor het donker lekker onder de douche geweest en daarna Kees snel de keuken in om het avondeten te regelen. Dat was eigenlijk best wel lekker, vooral als je kijkt met wat voor primitieve middelen de vrouw des huizen toch een gehele maaltijd op tafel weet te toveren. We hebben samen met een Engelsman gegeten die van Bangkok naar het Noorden was gefietst en nu op weg was voor een rondje Laos. Dat was best wel handig omdat we nu allerlei tips konden uitwisselen over de te volgen route. En zoals altijd in Laos weer op tijd naar bed want het licht gaat uit om 8 uur. Ja die Hollandse kinderen weten niet hoe blij ze eigenlijk moeten zijn dat ze nog zo laat soaps op de tv kunnen kijken (ja we bedoelen jullie Michiel, Marieke, Daniëlle, Maaike, José en Alex).

Dag 19, Dinsdag 23 januari:

Van Viangphouka naar Ban Tha Fa (52 km).

Eerst even een lekker Laotiaans ontbijtje gegeten (gebakken vis, varkensvlees en sticky rice) en onze Engelse vriend uitgezwaaid. Daarna op de fiets en genoten van de eerste paar kilometers. Dat genieten hield al snel op. De weg werd steeds slechter. Vooral nadat we een open mijn voorbij reden waar steenkool (lignite voor de kenners) gewonnen werd. De vrachtwagens die deze weg gebruikten naar de Thaise grens hadden het geheel goed aan gort gereden. Zoals gewoonlijk hadden Rob en Frank hier geen problemen mee. Maar Kees (die lekker verkouden was geworden) en Marcel ging het wat moeilijker af. Bij de eerste de beste afdaling ging Kees al op zijn plaat. Gelukkig was er geen schade behalve het geknakte ego van onze vriend. Nadat het wat heter werd ging het tempo snel omlaag en nam het interval en tijd van de pauzes toe. Maar jammer genoeg was de omgeving niet zo mooi als gisteren, misschien wel omdat iedereen zijn ogen goed op de weg moest houden om verdere buitelpartijen te voorkomen. Rob en Frank kwamen zo’n half uur eerder aan in Ban Tha Fa en hebben deze tijd gebruikt om zich lekker te verfrissen op de lokale wasplaats (lees beek). Gelukkig waren we op tijd bij ons overnachtingsadres. De lokale truckstop. Nadat we allemaal een verfrissende douche genomen hadden konden we voor het eerst in dagen weer eens lekker zitten en genieten van een koel potje bier. Nog even de tassen na gekeken of we onze gastfamilie nog bij konden maken met dingen die we niet meer nodig hadden maar wel onze tassen onnodig groot en zwaar maakten. Vooral Marcel zijn point-it boekje gooide hoge ogen want de dochters begonnen meteen te giechelen toen de bladzijde met voorbehoedsmiddelen opengeslagen werd, en dat giechelen van de bakvisjes hield niet meer op.

Beter laat dan nooit.

In ieder geval nog 93 km een zeer zitvlak.

Commentaar overbodig.

Om zes uur ging de familie tv kijken en werd ons eten geserveerd. Rijst met omelet. Echt lekker, maar het cholesterol gehalte neemt zo langzamerhand wel toe vanwege de vele eieren. Om 10 uur stuurde papa ons naar bed. Een hoek in de schuur / huis / restaurant waar de matrassen waren neergegooid en het muskietennet was opgehangen. Sommige van ons hadden nogal moeite met slapen. Volgens Rob kwam er om 12 uur een stel chauffeurs binnen die kwamen kaarten en bieren en nogal wat lawaai maakten. Nadat ze om 3 uur vertrokken waren begon om vier uur de haan die pal onder ons zijn hok had te kraaien. Rob had toen zijn oordoppen nodig om toch nog een paar uurtjes slaap te pakken. Volgens Kees was dit verhaal sterk overdreven want elke keer als hij wakker werd van de stilte lag Rob lekker te ronken.

Dag 20, Woensdag 24 januari:

Van Ban Tha Fa (Laos) naar Chiang Kong Thailand (80 km).

Weer rijst met een eitje voor ontbijt en op naar Thailand. Onze Engelse vriend had het over 60 kilometer maar dat viel wel even tegen. Net als gisteren was alles (op de laatste 2 kilometer na) in Laos onverhard en werd het verschrikkelijk warm in de loop van de dag. En nadat er een paar hellingen van de buitencategorie geweest waren werd het humeur slechter. Gelukkig hadden we altijd nog onze fans langs de kant van de weg die ons enthousiast begroeten, overal waar we langskwamen (of zoals Frank het uitdrukte: " Ik weet nu hoe Sinterklaas zich moet voelen"). Ook kwamen we, net zoals overal anders in Laos, op de raarste plaatsen van die leuke kleine zwarte varkentjes tegen die ons luid knorrend begroeten.

Leven als god in Frankrijk. Of als een varkentje in Laos.

En dan nog praatjes ook.

30 kilometer voor de grens nog even met onze vrienden van de Laotiaanse douane zitten kleppen en hun dag goed gemaakt door en fles cola van ze te kopen. Jammer genoeg hadden ze wel gelijk met hun bewering dat het nog zo’n 30 kilometer was over een stoffige onverharde weg vanaf hun hut. Deze hebben we gelukkig gehaald en om 4 uur waren we bij de grens. Nog even genoten van een lokaal biertje en toen de papieren ingevuld en over met de boot naar Thailand. Het eerste en waarschijnlijk ook beste (want er was warm water) guesthouse gekozen dat ons aangeboden werd en even onderuit en het stof van ons afgespoeld. Eerst even het thuisfront gebeld (zoals gewoonlijk was Gerda weer niet thuis en begon Veow meteen de rest van de vakantie te regelen) en daarna een restaurant uitgezocht waar we heerlijk gegeten hebben (dit zijn de woorden van Marcel en degene die hem kennen weten dus wat dat betekent). Daarna op stok maar natuurlijk niet voordat de kinderen van der kinderen weer hun dagelijkse potje (of was het portie) bier gehad hadden.

Groetjes van Marcel, Kees Rob en Sony.

Verslag China

Verslag Thailand