Verslag China

Verslag Laos

Dag 20, Woensdag 24 januari:

Van Ban Tha Fa (Laos) naar Chiang Kong Thailand (80 km).

Weer rijst met een eitje voor ontbijt en op naar Thailand. Onze Engelse vriend had het over 60 kilometer maar dat viel wel even tegen. Net als gisteren was alles (op de laatste 2 kilometer na) in Laos onverhard en werd het verschrikkelijk warm in de loop van de dag. En nadat er een paar hellingen van de buitencategorie geweest waren werd het humeur slechter. Gelukkig hadden we altijd nog onze fans langs de kant van de weg die ons enthousiast begroeten, overal waar we langskwamen (of zoals Frank het uitdrukte: " Ik weet nu hoe Sinterklaas zich moet voelen"). Ook kwamen we, net zoals overal anders in Laos, op de raarste plaatsen van die leuke kleine zwarte varkentjes tegen die ons luid knorrend begroeten.

Leven als god in Frankrijk. Of als een varkentje in Laos.

En dan nog praatjes ook.

30 kilometer voor de grens nog even met onze vrienden van de Laotiaanse douane zitten kleppen en hun dag goed gemaakt door en fles cola van ze te kopen. Jammer genoeg hadden ze wel gelijk met hun bewering dat het nog zo’n 30 kilometer was over een stoffige onverharde weg vanaf hun hut. Deze hebben we gelukkig gehaald en om 4 uur waren we bij de grens. Nog even genoten van een lokaal biertje en toen de papieren ingevuld en over met de boot naar Thailand. Het eerste en waarschijnlijk ook beste (want er was warm water) guesthouse gekozen dat ons aangeboden werd en even onderuit en het stof van ons afgespoeld. Eerst even het thuisfront gebeld (zoals gewoonlijk was Gerda weer niet thuis en begon Veow meteen de rest van de vakantie te regelen) en daarna een restaurant uitgezocht waar we heerlijk gegeten hebben (dit zijn de woorden van Marcel en degene die hem kennen weten dus wat dat betekent). Daarna op stok maar natuurlijk niet voordat de kinderen van der kinderen weer hun dagelijkse potje (of was het portie) bier gehad hadden.

Dag 21, Donderdag 25 januari

Van Chiang Khong naar Chiang Saen (75 km).

Na een Amerikaans ontbijt (ja, je zit tussen de toeristen of je zit het niet) op pad. Omdat we genoeg bergen gezien hadden hebben we gekozen voor de langere maar veel vlakkere en mooiere route langs de Mekong. Dat ging heerlijk, al moet de enige helling niet onvermeld blijven want het bier dat de jongens gisteravond naar binnen geslagen hadden er binnen en half uur door de zweetporiën weer uit was. Voor de rest lekker rustig aan gedaan en de bergen uit de benen proberen te fietsen zoals dat heet. Om 2 uur waren we al in Chiang Saen. De was gedaan en om een uur of vier op stap de lokale oude stenen bekijken. Om halfvijf nog even een bootreisje naar de gouden driehoek proberen te regelen en dat lukte warempel wel. Het was lekker om eens in iets anders dan op de fiets te zitten en toch te ervaren dat het hard kan gaan. Nadat we genoten hadden van de uitzichten en mooie vogels die boven de Mekong vlogen en natuurlijk de mensen die langs de rivier met hun dagelijkse wasbeurt bezig waren terug naar Chiang Saen. De zonsondergang die we toen te zien kregen was in 6 woorden fantastisch, want vanwege de bergen hebben we de zon 6 keer onder zien gaan en iedere keer was nog mooier dan de vorige. Daarna nieuwe slippers gekocht voor Marcel, want dat is de nationale dracht hier en een restaurant opgezocht om te eten. Dat viel een beetje tegen na het feestmaal van de dag ervoor. Het was wel redelijk maar vergeleken met de vorige dag was het een duidelijke onvoldoende. Even zitten bomen voor onze kamers en naar bed naar bed met likkepot.

Dag 22, Vrijdag 26 januari:

Van Chiang Sean naar Chiang Rai (68 km).

Was de dag van gisteren al een makkie de 68 kilometer van vandaag konden we helemaal met onze vingers in den neus doen. Alleen Frank had wat moeite met het tempo. Dat het zo makkelijk ging kwam ook omdat we al om 7 uur op de fiets zaten. Het enige wat tegenviel was de temperatuur, want om 7 uur is het hier nog behoorlijk koud. Maar dat is nog altijd beter dan de hitte die je na een uur of 12 parten gaat spelen. Wat wel opviel is dat ze hier niet zo vroeg zijn. Het is alleen druk met schoolkinderen langs de weg en men loopt uit voor de markt, maar voor de rest is het erg rustig.

De Mekong op de grens van Thailand en Laos.

Een tempelje met 'Khon Im' zoals deze chinese godin in goed Thais heet

Om 12 uur waren we in Chiang Rai. Weer een slaapplaats gezocht en dat lukt warempel na een paar vergeefse pogingen. Lekker poedelen en de stad in naar het internet café om onze belevenissen weer in te tikken. Rob en Frank naar de bank gestuurd en de plaatselijk Mc Snek om een vette bek te halen en daarna met zijn allen wat cultuur snuiven in de stad. We troffen het net, er was een optocht van verschillende dorpen uit de omgeving en alle klederdrachten kwamen langs paraderen. Dat was verschrikkelijk leuk om te zien. Daarna nog even naar de night bazaar om te kijken welke mooie dingen we allemaal voor het thuisfront hadden kunnen kopen, ware het niet dat we dan nog een heel eind moeten fietsen met al die rotzooi. Maar maken jullie je niet ongerust op de laatste dag moeten de mannen verplicht met Veow Bangkok in en dan ontkomen de papas er niet meer aan haar kennende.

Dag 23 Zaterdag 27 januari:

Op weg naar Lampang kiezen we ervoor om over de kleinere wegen te gaan rijden. Alhoewel we zowel voor als na Chiang Rai zonder veel problemen over highway no. 1 hebben gereden is het toch wel eentonig. Zowel het verkeer als het landschap. Maar eerst nog even wat kilometers maken langs de grote weg. Onderweg gebeurt er niet veel. Wel even wat fruit gekocht langs de weg. Het was trouwens een dubieus kraampje. Ze hadden namelijk een sticker van een politieke partij hangen en alhoewel ze zeer aardig overkwamen bleek later dat men zowel een rotte sinasappel als een rotte appel tussen onze aankopen gedaan had. Belooft veel goeds voor het land als deze partij gaat regeren gesteund wordt door / bestaat uit types met deze moraal.

Van Chiang Rai naar Wang Nua (105 km)

Weer opgestapt en nog 10 kilometer gefietst om naar het dorp te komen waar we een hotel zouden kunnen vinden. Het werden er echter 18 meer want de hotels onderweg hadden een slechte prijs kwaliteitverhouding. Gelukkig toch wat gevonden en alhoewel het hotel eruitzag alsof de kamers ook minder lang dan een nacht te huur waren bleef het de gehele nacht rustig. Voor het eten nog snel even het dorp ingegaan en achter de drukte aan. Er bleek een sportdag aan de gang bij de plaatselijke school en dat betekent naast veel sport ook tijd voor versnaperingen. Hier hebben we dus tijdens het aanmoedigen van de plaatselijke FC weer eens lekker alle specialiteiten van de Thaise mobiele keuken geproefd.

Dag 24, Zondag 28 januari:

De laatste etappe op weg naar Lampang. Het dorp van gisteren bleek geen Wang Nua te zijn maar er nog 15 kilometer voor te liggen (hoe het wel hete ben ik vergete). Maar goed dat we gisteren nog 18 kilometer extra hebben gefietst om een goed hotel te zoeken. De eerste 10 kilometer zijn in revisie en de 5 kilometer daarna blijkt wel waarom. Zulke potholes hebben we nog niet eerder gezien. Maar dankzij onze in China en Laos opgedane ervaring slalomen we er rustig tussendoor. Bij een T-kruising staat op de km palen al dat Lampang nog 104 kilometer is. Al snel kunnen Frank en Rob het tempo niet bijhouden en laten zich zakken. Kees en Marcel zetten nog even extra aan omdat met het zware verzet vaak lukt om vanuit de afdaling de top van de volgende berg te halen. In krap anderhalf uur zit er dan zo 46 kilometer op. Even wachten op Frank en Rob en kijken naar de hilltribe mensen die hier ook weer opduiken. Dan weer snel op pad. Eigenlijk gebeurt er niet zoveel, alleen dat het al snel warmer wordt.

Van Wang Nua naar Lampang (130 km)

De schrik slaat ons zo'n 50 kilometer voor Lampang om het hart. Marcel brult dat hij een lekke band heeft en we gaan dan ook in de remmen. Later zal blijken dat het geen lekke band is maar dat zijn velg van zijn achterwiel is doorgesleten aan de zijkant. Omdat hij zijn band vanochtend nog extra heeft opgepompt duwt de band de velg naar buiten. Volgens de een is de reden van de slijtage dat de wielen al zo'n 10 jaar meegaan volgens de ander omdat hij in de vakantie bergaf teveel heeft geremd. We zullen het nooit weten. Gelukkig kan hij wel doorfietsen maar dan wel zonder achterrem. Daarna in de hitte verder en we zijn blij als we eindelijk in Lampang aankomen. Her en der nog even navraag gedaan hoe we het beste bij Kees zijn familie komen en als we daar aankomen eerst een lekker in de schaduw uitrusten met een biertje erbij. Het grote werk zit erop. Nu alleen nog kleine stukjes op de fiets.s'Avonds lekker gegeten bij de buren en daarna de stad in. Bij een coffeeshop (voor de Nederlanders onder ons; hier valt niets te roken want zo heet een café in Thailand) om te luisteren naar 2 bandjes die het Thaise levenslied ten gehore brengen. Vooral de nummers van de Thaise band Carabao zijn zeer populair. Maar wat wil je; deze band lukt het al 25 jaar om actuele thema's te bezingen in een stijl die doet denken aan folk en rock maar zonder de eigen Thaise muziekstijlen te vergeten. Daarnaast krijgen Marcel en Kees nog extra aandacht van de bediening. Zij wil dolgraag Engels leren. Frank laat deze aandacht graag aan zich voorbij gaan, want hij verdenkt haar ervan een hem te zijn. En dan op naar bed. Maar eerst even een lekkere warme douche. Alleen de 2 papa's moeten het met koud water doen. Ze snappen niets van de gevoelige techniek in de badkamer.

Dag 25 en 26, Maandag 29 en Dinsdag 30 januari:

Rustdagen in Lampang

Op de maandag lukt het ons niet om wat nuttigs uit te voeren. Zo moe zijn we nog van de vorige dag. Beetje de stad rondrijden en rondkijken en natuurlijk lekker eten. Volgens Rob en Frank kan dat het beste gebeuren in het Riverview restaurant want daar hebben ze patatten en hamburgers, volgens Kees boven in een groot warenhuis waar daar zijn de som tam en de saté zo lekker. Dus hebben we het allebei maar gedaan. Daarna onze mail gecheckt. Het blijkt dat ons aangeraden wordt om naar Ko Samet te komen. Daar zitten Veow, Alyke en Roland op ons te wachten. We laten ons plan varen om naar Chiang Mai te gaan en besluiten om de volgende dag de nachttrein naar Bangkok te nemen en daarvandaan direct door te gaan naar Kho Samet. Kees regelt de tickets en de andere gaan nog even de belangrijkste tempel van Lampang bezoeken. Deze ligt echter 18 kilometer van het centrum. Dat werd dus nog even een lang tochtje, vooral omdat blijkt dat de tempel om 5 uur sluit en onze helden om 5 over 5 aankomen. Gelukkig heeft Kees nog wat foto's ter beschikking gesteld voor deze website.

De meest beroemde de tempel van Lampang. Hij gaat om 5 uur dicht.

Soms is het wel eens goed dat je er al 10x geweest bent, heb je er in ieder geval foto's van de chedi.

s'Avonds eten bij het lekkerste restaurant in Lampang. Bij de buren thuis. Het eten is perfect, het bier smaakt goed en de sfeer is o.k. Vooral nadat de vriend des huizes (die ook even is komen langswippen) Frank alleen nog maar wil aanspreken met Sony (je weet wel van die tv's uit Japan) omdat hij zo op de man uit de commercial lijkt. Als 10 minuten later de commercial nog uitgezonden wordt blijkt de gelijkenis inderdaad verbluffend te zijn en besluiten we hem ook alleen nog maar Sony te noemen. We zijn toch wel blij als we weer naar bed mogen, want zoveel drank zijn sommige van ons ontwent tijdens deze vakantie.

De volgende dag weer rustig aan. Kees is aan de tuin aan het werk en de andere heren maken hun toilet. Als de telefoon gaat en oma (die ook inwoont) de telefoon wil opnemen blijkt dat er brand is in het huis. Ze roept om Kees maar Marcel weet met zijn handdoek de vlammen snel uit te slaan. Wat blijkt er was kortsluiting in de meterkast (of wat er voor moet doorgaan). En de vonken zijn overgesprongen op de gebreide muts die eronder hing. Gewoonweg mazzel gehad dat we geen plannen hadden en dus erger hebben kunnen voorkomen. Wel de gehele dag bezig geweest met het regelen van een nieuwe meterkast. Om 4 uur is de elektricien klaar kan en Kees de rekening betalen, daarna kunnen we op weg naar het station. Fietsen klaarzetten en tassen eraf> Warempel de trein is op tijd. Inpakken en weer eens lekker zitten, maar niet nadat we een ieder die illegaal op onze stoelen zat met zachte druk verwijderd hebben.

Dag 27, Woensdag 31 januari:

Van treinstation Sam Sen in Bangkok naar Bangkok Noi (5 km) en dan door naar Ko Samet

De trein komt een half uur te laat aan, daarom besluiten we de tassen alvast in de trein op onze fietsen te monteren. Om zes uur zijn we op het treinstation Sam Sen, dit ligt op zo'n 5 kilometer van het huis van Meow (ons "hotel") in Bangkok Noi waar we de fietsen kunnen stallen. Het fietsen in Bangkok gaat wonderwel goed. Men is verschrikkelijk netjes in het verkeer en het is ook nog niet zo druk. Jammer dat het nog schemerig was want een statieportret van de helden gemaakt in de straten van deze miljoenenstad had mooi gestaan op deze pagina. Meow wakker gemaakt, fietsen gestalt, handdoek en zwembroek ingepakt. Na een heerlijk ontbijt op weg naar het Ekamai busstation met de taxi. Dat duurt een uurtje, gelukkig kunnen we met onze kaartjes voor de bus van 10 uur nog net in die van 9 uur springen. Na 3 uur zijn we al aangekomen bij de boot naar Ko Samet. En één uur later dobberen we met z'n vieren in de zee. Fantastisch zo'n tropisch strand alleen moet iedereen lachen om onze bruine armen en benen en witte lichamen. Men roept ons zelfs toe om het witte T-shirt eens uit te doen.

Dag 28 t&m 31, Donderdag 1 februari t&m zondag 4 februari:

Kho Samet, Bangkok en terugreis naar Bergen (NH)

Groetjes van Marcel, Kees Rob en Sony.

Verslag China

Verslag Laos