Don Det (Laos) Strung Treng (Cambodja)
(91 kilometer).

Al snel wordt duidelijk dat onze Japanse vrienden in Cambodja hun jennetjes nog niet hebben laten rinkelen. Van de oude weg is niets meer over. Alles is in de jaren '70 van de vorige eeuw weggevaagd. Maar omdat we op tijd moeten zijn voor de laatste pont naar Stung Treng is de enige optie om zo snel mogelijk door te rijden met zo min mogelijk pauzes. Het is verschrikkelijk zwaar. Gelukkig komen rond de schemering aan bij de veerpont en dat na een tijdrit van 57 kilometer over een van de slechtste wegen op deze aardbol.
We scoren het eerst guesthouse dat we tegenkomen, eten wat en gaan snel naar bed. We kunnen geen pap meer zeggen en we worden alle drie in onze slaap geplaagd door nachtmerries die het gevolg zijn van het vage idee dat ons morgen weer net zo'n beproeving staat te wachten.

Stung Treng - O'Krieng. (70 kilometer)

Er worden, aan het begin van de avond, 3 bamboe stretchers naar buiten getild en daar moeten we het mee doen. Tijd om onze klamboe te installeren en een douche te nemen (ten midden van de varkens). Na een paar minuten video kijken klimmen we met er met pijn in ons hele lichaam op de stretchers om in een rusteloze slaap te vallen. Ieder van ons droomt over hetzelfde: de verschrikkelijke dag die ons morgen te wachten staat: de laatste 70 kilometer over deze "Highway from hell". Zal het toeval zijn ?

O'Krieng - Kratie. (76 kilometer)

Het blijkt het begin van zo'n 20 kilometer lekker uitrijden door een dichtbevolkt stuk langs de Mekong rivier.
Zo waar lukt het ons ook nog om een toeristische attractie te scoren. Er blijken hier ook dolfijnen te zitten dus gooien wij de fietsen aan de kant en gaan als een echt stel West-Friesen op een bankje zitten voor een uurtje "Mooi zitten - dom kijken". En verrek de beestjes zijn nog actief ook op dit hete uur van de dag. Na een tijdje rapen we de moed weer bijeen voor de laatste 15 kilometer en eerlijk is eerlijk die vallen best mee al is het ondertussen wel afschuwelijk warm geworden.

Na een klein uurtje cruisen rijden we eindelijk Kratie binnen. Daarna scoren we snel een guesthouse en kruipen meteen onder de douche om de verhitte delen af te laten koelen.
Als we alledrie weer toonbaar zijn besluiten we Kratie te gaan bekijken en bij ondergaande zon flaneren we over boulevard langs de Mekong. Dan, eten en naar bed want we kunnen alledrie geen pap meer zeggen na een dag op de door onze Amerikaanse vrienden verbouwde weg No. 7. Maar niet voordat we onze bewondering hebben uitgesproken over Rob die onze fietsen zo geprepareerd heeft dat we helemaal geen averij opgelopen hebben; klasse Rob !!!

Kratie - Chhlong. (41 kilometer)

Ook is het heerlijk om rond te kijken zonder meteen bang te zijn om op je plaat te gaan of bang te moeten zijn voor gaten die een aanslag kunnen plegen op je bilpartij.
Vandaag is het genieten van het plattelandsleven in Cambodja. Het is duidelijk een van de meer vruchtbare delen van het land want de huizen zijn bijna allemaal nieuw en het stikt van de mensen. Na 2 uurtjes (ruim 30 km) zijn we al in Chhlong terwijl we daar de gehele ochtend voor uit hadden getrokken.

In Chhlong stoppen we bij een oude kapitein van het Cambodjaanse leger, die meteen in het Frans begint te ratelen. Moeilijk om meteen om te schakelen in het Frans nu al die talen (Thais, Engels, Lao en Khmer) in je hoofd opdwarrelen. Na een paar minuten gaat het beter en kunnen we een aardige boom opzetten. Zo komen we te weten dat er 1 km verder een aantal guesthouses zijn.
Maar goed ook want Jeroen zijn maag begint op te spelen. Dus de keuze blijven of er alsnog 100 km aan te plakken is snel gemaakt.
Om 9 uur zitten we al op de veranda van ons guesthouse en gaan na een aantal verplichte sociale babbels allemaal gestrekt. Om 4 uur na de siësta maken we een rondje door het stadje en eerlijk is eerlijk het is leuk de tijd te hebben om rond te kijken na een aantal dagen alleen maar met fietsen bezig geweest te zijn geweest.
Maar wel zoals gebruikelijk met de kippen op stok. Want de elektriciteit gaat ook hier om 1/2 9 uit.

Chhlong - Kampong Cham. (96 Kilometer)

Net als gisteren veel mensen langs de weg die vol verbazing aanschouwen hoe 3 idiote blanken langsvliegen. Soms zelfs door hun achtertuin als de weg door het dorp een te grote blubberzooi is. Een aantal dames rollen zelfs letterlijk van hun stoel van het lachen. Hetgeen niet verbazingwekkend is want, hoe zou je zelf reageren als er 3 Chinezen in volledige fietsklederdracht door je achtertuin komen sjezen.
Bij de eerste fatsoenlijke (zit)bank in Cambodja langs de kant van de weg loopt het relaxen wat uit de hand. We zitten zo lekker, is er zoveel te zien en er komen zoveel fotogenieke mensen langs, dat we pas na 3 kwartier weer opstappen.

Na een kilometer of 60 heeft Marcel eindelijk weer een lekke band (score Marcel 3, Jeroen 2 en Kees 1). We scheuren het lokale tempelcomplex op om in de schaduw en onder gewijde ogen de band te plakken. De spirituele omgeving heeft uiteindelijk geen goede invloed op Marcel zijn fiets, want het blijkt achteraf niet zijn laatste lekke band te zijn deze vakantie.
Daarna wordt het volgen van het pad wat moeilijker. Maar met de hulp van wat lokale handgebaren lukt het uiteindelijk wel. Na ruim 100 kilometer zijn we toch wel blij dat we de nieuwe Japanse brug zien die ons naar de overkant van de Mekong en in Kampong Cham moet brengen.
Daar aangekomen krijgt Marcel praatjes. Hij wil een normale douche en niet een vat met water en zo'n bakkie dat je moet gebruiken om het water over je hoofd te gieten. Gemakkelijk dus: Marcel kiest vanavond het hotel in zijn beste Khmer. Het eerste hotel bevalt hem niet, het tweede veel beter en Jeroen en Kees moeten toegeven dat het hotel inderdaad OK is als ze hun kamers binnenbanjeren. De avond besteden we weer eens aan onze webpagina's en het lukt ons zowaar om alles actueel te krijgen. Als uitsmijter gaan we nog even op stap. We komen in een café terecht dat een Amerikaan net geopend heeft en raken in een geanimeerd gesprek. Hij heeft ook nog een aantal tip voor ons. We kunnen morgen dus goed gewapend weer op pad

Kampong Cham - Kampong Thom
(Kees, Jeroen en Marcel) (116 kilometer)

Daarnaast mogen we op de foto met een lokaaltje. Deze vindt het zo fantastisch om een stel idioten op een fiets te zien langskomen op zo'n weg dat we meteen met hem op de foto moeten.
Daarna wordt het gelukkig langzaam beter en na een kilometer of 50 zien we een enorme (letterlijk zo ver het oog strekt) rubberplantage. Als we daarin rijden is het leed snel geleden. Het is echter zo immens en het aantal wegen zo groot (meestal is er in Cambodja slechts een rechte weg) dat we acuut de weg kwijt raken. Na een uur door de lokaaltjes letterlijk het bos in gestuurd te zijn hebben we eindelijk de goede weg te pakken (dat weten we omdat deze net zo slecht was als in het begin van de rit).

Na een paar uurtjes crossen komen eindelijk op rijksweg 6 terecht. Deze moet beter zijn volgens de verhalen. Klopt ook wel, ware het niet dat ze net nu (in de droge tijd) overal aan het werk zijn en dus alles is kapot gereden, bovendien is het een grote stofbende. Het is dus wederom een zeer zware dag en we zijn dan ook blij als we tegen zonsondergang eindelijk in Kampong Thom aankomen. Het is er wel verschrikkelijk druk op de weg, overal schoolkinderen, en dus is het oppassen geblazen. Dat blijkt ook wel want op een gegeven moment zien we een jongen onder een auto liggen. We rijden maar door maar de vraag die ons de komende dagen vaak bezig houdt is of hij er levend onder vandaan is gekomen.
Het hotel is van prima kwaliteit en na een dag als deze is dat een zege. Gelukkig hebben ze ook een restaurant. Daar ploffen we na de dagelijkse schrobbeurt neer voor een lekkere hap en hop daarna naar bed. Jammer genoeg voor onze lonkende buurvrouw zijn we allemaal hondsmoe en willen we alleen maar slapen.

Sisophon - Battambang
( 68 kilometer) (Eric en Liesbeth)

De weg wordt er niet beter op maar gelukkig ook niet slechter, dus net als gisteren: hele stukken goed en hele stukken slecht.
In Battambang nemen we een heerlijk luxe (voor ons doen dan) hotel, de prijzen liggen hier namelijk zeer gunstig omdat het hier stikt van de hotels die gebouwd zijn voor de vertegenwoordigers van alle internationale hulporganistaties die hier in de 90-er jaren zaten maar ondertussen vertrokken zijn .

's Middags de markt op om wat te eten en meteen maken we kennis met het fenomeen bedelaars. Niet echt prettig maar iets waar we aan zullen moeten wennen want in zo'n arm land als Cambodja is er voor veel mensen geen andere mogelijkheid om aan geld te komen, helemaal niet als je een arm of een been mist.
Op het terrein van de plaatselijke tempel maken we een babbel met leergierige monniken die hun engels willen oefenen en ons een spoedcursus geven over:"wat te verwachten in Cambodja als toerist."
Als besluit van de dag een heerlijk diner bij de lokale chinees (Ping) en een heerlijke nacht in ons hotel.

Kampong Cham - Siem Reap (Kees, Jeroen en Marcel)

Battambang - Siem Reap (16 kilometer) (Eric en Liesbeth)

  Vandaag is iedereen het fietsen zat. Dus tijd voor andere vormen van vervoer. Eric en Liesbeth nemen de boot vanuit Battambang en de anderen laden hun fietsen op een pickup truck voor de laatste 147 kilometer naar Siem Reap. De tocht per pickup valt te omschrijven als stoffig, en een beetje druk (22 man en 3 fietsen in de bak van de pickup is zelfs voor Cambodjaanse maatstaven een beetje overdone).

Eric en Liesbeth hebben het duidelijk beter voor elkaar. Het is een fantastisch mooie niet stoffige tocht zonder al te veel mensen in de boot, alleen die ene Cambodjaanse dame die vol charme (à la Mrs. Bucket van keeping up appearances) een plastic zakje vol zit te kotsen maakt zoveel indruk dat ze dit verslag haalt. Verder willen we alleen nog even kwijt dat deze boottocht niet alleen een zegen is voor onze benen maar ook een van de mooiste uitstapjes is tijdens ons vakantie; een aanrader dus als je toevallig in de buurt bent !
Na aankomst in Siem Reap besluiten de drie heren eerst te gaan eten in een restaurantje en net als Kees en Marcel het internet café binnen lopen om een te kijken welk ontmoetingspunt Liesbeth en Eric in gedachten hebben flitsen ze langs. Het lukt Jeroen nog net om ze met een enorme schreeuw om te laten keren.
Daarna zoek naar een goed guesthouse (dat we zo vinden) en is het tijd om verhalen uit te wisselen. Het blijkt dat iedereen zich tot nu toe prima vermaakt heeft. Daarna vieren we ons samenzijn met een chic diner en hup onder de wol, want de dag van morgen brengt een van de highlights van deze vakantie; Angkor Wat.

Siem Reap (Angkor Wat; Dag 1) (43 kilometer)

Daarna scoren we Angkor Thom (de tempel die nog steeds is overwoekerd door bomen) en wat andere tempels die minder groots zijn maar toch ook charme hebben.
Bij elke stop worden we achtervolgt door zeer volhoudende verkop(st)ers, in leeftijd uiteenlopend van 2 tot 82 jaar. Ja, inderdaad 2 jaar. Zelfs de kleinste ukkies klampen ons al aan met: "He you madam, you buy postcard 1 dollar". Het is duidelijk dat ze alle smoessen al kennen. Liesbeth die als antwoord heeft: "Sorry, I do not buy anything" krijgt als tegenbod: "But sorry I can not eat, you better buy postcard 2 dollar."

Toch lukt het ons een stil plekje te vinden om wat te drinken. Bij een klein tempeltje staat een verlaten koelemmer. Met niemand erbij maar wel een klein hutje er vlak bij, daar even vriendelijk aankloppen en al snel blijkt wat er aan de hand is. Moeders (van wie de emmer overduidelijk is) is even naar de stad o.i.d. en vaders ligt beschonken in zijn hangmat. We maken deze dronken tor duidelijk dat we 5 cola willen en deze uiteindelijk zelf maar gepakt en het geld in z'n handen geduwd. De cola smaakt prima en onze dronken winkeloppasser is duidelijk zeer onder de indruk van ons galante gedrag, want bij het wegrijden stamelt hij nog iets in de trend van "Thank you, thank you".
Daarna terug naar Siem Reap om een hapje te eten (in een iets goedkoper restaurant dan gisteren). Voor onze verzamelaar Jeroen hebben ze in het restaurant ook nog wat oude munten in de aanbieding. Hij gaat met en tevreden gevoel slapen net als Marcel die vandaag niets gekocht heeft en zeker weet dat hij daarmee Gerda gelukkig gemaakt heeft.

Siem Reap (Angkor Wat; Dag 2) (79 kilometer)

En eerlijk is eerlijk de zonsopgang is inderdaad heel mooi, ondanks de vele mensen.
Daarna de tempel in om alles goed te besnuffelen. Liesbeth zijn we binnen een paar tellen kwijt en Jeroen dwaalt in opperste verbazing ook snel af. Na de indrukwekkende torens van buiten bekeken te hebben en de reliëfs aan de binnenkant is het tijd voor een ontbijtje. Jeroen is in z'n sas want er duiken plotseling apen op en dat doet hem aan thuis denken. We zijn hem trouwens al snel weer kwijt want hij kan het niet laten nog even te kijken of er iets te scoren valt voor zijn muntenverzameling op deze vroege ochtend, maar het aanbod valt tegen is de melding als hij zich weer bij de anderen voegt.
Tijd om op de fiets te klimmen voor een goede 32 kilometer naar Bantei Shrei. We nemen deze kilometers in straf tempo en genieten met volle teugen van het Cambodjaanse rurale leven. En we zijn het er allemaal over eens: we fietsen over de beste weg van Cambodja. Strak in het asfalt, geen stof en zelfs af en toe een bocht dus wakker blijf je ook nog.
Bantei Shrei is een klein tempeltje dat van buiten tegenvalt, maar zelfs Marcel is het er mee eens dat binnen de reliëfs indrukwekkend mooi zijn. Wonder boven wonder heeft ook hij geen spijt van deze omweg.

Tijd voor de terugweg, maar niet voordat Liesbeth een foto gemaakt heeft van Eric samen met de opdringerige verkopers hier. Het blijkt dat ze achter een op de grond gespannen lijntje moeten blijven dus Eric links aan de ene kant en de heren en dames colporteurs rechts. Degene met de langste armen mag z'n ansichtkaarten laten zien, maar helaas: de krent E.S. vindt het allemaal te duur.
Snel terug naar Siem Reap. Maar onderweg worden we verrast door een buitje, gelukkig kunnen we schuilen bij een koek en sopie tent (om in de termen van het Hollandsche weer te blijven). Daar hebben scoren we een overheerlijk watertje, met een opkikker van palmsuiker, dat ze ook verkopen in tabletvorm.
Tijdens het schuilen besluiten we dat Eric, Jeroen en Liesbeth verder gaan met oude stenen gaan bekijken en Kees en Marcel koersen op huis aan. Dit omdat er nog wat zaken te regelen: ticket reconformeren (mislukt), internetten en de fietsen vertroetelen. Ze zien al snel een carwash en staan daar een half uur met genot te kijken hoe al het vuil door een professioneel team van 5 man van hun fiets wordt verwijderd. Dat voor de ongelofelijke rekening van 25 eurocent. Maar het is het allemaal wel waard, ze worden met hun glimmende stalen rosjes meteen nagefloten door de dames die verderop de weg aan het bestraten zijn. Bij terugkomst blijkt dat het niet kunnen reconformeren van het ticket terug naar Nederland Jeroen en Marcel kopzorgen geeft. Na ampel beraad besluiten ze een dag eerder te vertrekken uit Siem Reap, om het in Thailand nogmaals te kunnen proberen voordat het te laat is.

Jeroen en Marcel (Siem Raap - Sisophon 115 Km)

Even daarna wordt de weg weer slecht, bovendien hebben we door de enorme verkeersdrukte ook veel last van stof dus het glimmende is snel weer van de fiets van Marcel af. Dat is te merken ook want Marcel loopt ook nog een lekke band op; snel een nieuwe binnenband erin en weer verder.

Gelukkig wordt de weg aan het einde van de rit weer langzamerhand beter. Zodat we de tijd hebben onderweg bij een steenhakkerij te stoppen om Buddha beeldjes te bekijken en er zelfs ééntje te kopen. In Sisophon vinden we snel een dak boven ons hoofd en brengen de laatste uren van deze dag door onder het genot van een lekker biertje.

Kees Eric en Liesbeth (Siem Reap, Angkor Wat;
Dag 3, 75 kilometer)

We bezoeken mooie afgelegen tempels, waar het echter nog steeds stikt van de toeristen. En als afsluiter nog even snel naar de Bayon en zonsondergang bij Angkor Wat. In een woord Fantastisch.

Het minder leuke is dat Kees bij terugkomst in het guesthouse ontdekte dat een spaak in het achterwiel is gebroken. En om die te verwisselen moet het tandwiel van het achterwiel af. Aangezien Jeroen en Marcel het juiste gereedschap mee hebben wordt het zeuren. En na de gehele avond tevergeefs proberen de spaak te vervangen is het besluit dat we morgen in Phnom Penh een fietsenmaker op te zoeken en het dus aan een vakman over te laten.

Jeroen en Marcel (Sisophon - Aranyaprathet; 74 kilometer )

Bij de grens gaat het gelukkig allemaal soepel dus vervolgen we onze weg met de laatste kilometers naar Aranprathet. Eerst naar het station om te informeren voor de vertrektijden van de trein naar Bangkok. Pas als we een kaartje hebben zoeken we een guesthouse, een rieten hutje. Daarna snel weer op pad om te proberen onze terugvlucht naar Nederland te reconfermeren. Dit lukt in eerste instantie niet omdat de lijn steeds bezet is. Als we het later op de dag nogmaals proberen is het gelukkig snel voor elkaar.

De laatste dag van onze fietstocht beklinken met een lekker glas bier om het Cambodjaanse stof weg te spoelen. Morgen fietsen we niet maar gaan we met de trein van Aranyaprathet naar Bangkok. Het plan is daar nog wat rond te kijken en te winkelen en dan op huis aan met het vliegtuig.
Het besluit van een heerlijke fietsvakantie.

  Vandaag met de boot naar Phnom Penh. De boot vertrekt om 7 uur dus om 6 uur op de fiets om op tijd te zijn (het is 10 kilometer naar de boot vanaf Siem Reap). Het is nogal druk bij de aanlegplaats. Overduidelijk dat bijna alle toeristen deze route nemen. Het is tegen alle verwachtingen in niet makkelijk een kaartje te scoren. Alle kaarten zijn waarschijnlijk daags van te voren verkocht door tussenpersonen. Na een 1/2 uur kunnen we toch plaatsnemen op de boot, zelfs de fietsen kunnen mee maar niet na eerst 5$ te betalen.
De bootreis zelf valt een beetje tegen. We zitten op het dak en worden nat door al het opspattende water. Omdat de zon niet schijnt wordt het op een gegeven moment nog koud ook ! Gelukkig varen we na 2 uur de Tongle Sap rivier op en gaat de boot langzamer zodat we op drogen en meer van de omgeving kunnen genieten.
Het zoeken van een guesthouse gaat minder snel dan anders. We raken in het backpackers getto beland en moeten bij 3 guesthouses vragen voordat we kamers hebben van een beetje niveau, want van de houten hokken die ze bij de eerste 2 guesthouses in de aanbieding hebben worden we niet vrolijk. Daarna onder de douche en op pad om de gebroken spaak van Kees te laten maken. Op naar de fietsenwinkelstraat, maar daar verkopen ze alleen fietsen. Gelukkig worden we doorverwezen naar een fietsenmaker en die heeft de spaak binnen een half uur vervangen. Zo zie je maar weer: vakmanschap .... etc.
Ook Eric zijn slagje laten we eruit halen, dit blijk haast nog meer werk dan de spaak van Kees, want ondanks dat hier geen bladeren op de rails liggen heeft Eric last van vierkante wielen. Het langzaam recht tikken van de velg duurt even. Maar het resultaat is verbluffend goed.
Daarna terug naar het guesthouse om ons te verkleden voor Eric zijn verjaardagspartijtje: Een diner in een goed restaurant. En heerlijk is het, vooral de geflambeerde bananen toe.
Daarna terug naar het guesthouse met de wetenschap dat we morgen kunnen uitslapen !

Phnom Penh (17 kilometer)

Daarna besluiten we om morgen toch maar weer op de fiets te stappen, dus op tijd weer naar bed. Maar niet na de opmerking dat we een beetje saai beginnen te worden in vergelijking met de meisjes en jongetjes die lid zijn van de Backpackers Wagon. Zij halen iedere avond vrolijk door zoals duidelijk te merken is vanavond. Maar ja, voor fietsers is het oppassen geblazen met alcohol en overmatig eten want er staan morgen weer aardig wat kilometers op de rol en een vroege start is in deze contreien goud waard.

Phnom Penh - Takeo (90 kilometer)

Om 2 uur peddelen we al Takeo binnen. Daar is zoals verwacht weinig te beleven, dus eerst maar een uurtje gestrekt. In de koele namiddag lukt het ons toch een leuke wandeling te maken. In deze provinciestad proberen ze toch wat te maken van de mengeling van oude gebouwen in koloniale stijl, de nieuwe gebouwen en een aantal leuke parkjes. De enige toeristische attractie hier is het huis van de eenbenige Rode Khmer leider Taa Mok (bijgenaamd de Slager). Maar juist dat stelt in vergelijking met het stadje weinig voor. S' avonds eten we weer lekker en het lukt ons om weer eens een lekker toetje op de kop te tikken.

Takeo - Kampot (100 kilometer)

Kampot - Bokor vv (70 kilometer)

Bij de ingang springt ook Eric in de Jeep en we laten ons laten afzetten bij het guesthouse. Kees grijpt naar zijn portemonnee om de heren te bedanken voor hun onbaatzuchtige hulp maar nadat Eric duidelijk maakt dat hij al 10 dollar heeft geschokt is al snel duidelijk dat de actie niet zo spontaan is als de heren rangers in eerste instantie wilden doen geloven. Daarom alleen een vriendelijk bedankje en naar het guesthouse om de goede afloop te vieren.
Later op de avond nemen we de schade op en die blijkt alles mee te vallen. Een verpeste binnenband en een pomp die zo onbetrouwbaar is dat hij meteen naar de prullenbak wordt verwezen.

Kampot - Kep sur Mer vv (65 kilometer)

Zo rond het middaguur op zoek naar een restaurant. En spoedig vinden we het beste restaurant van Cambodja. De menukaart bestaat uit plaatjes. Uit het plaatjesboek wijzen we de vis, krab en inktvis aan en de bestelling is gedaan. Echt een geniale vondst van de restauranthouder. Zoals reeds gezegd het beste restaurant van het land en ruim twee uur later stappen we voldaan op de fiets, om terug te keren naar Kampot.
Net buiten nog even naar een tempel in een kalksteenrots, deze samen met de grotten aldaar bewonderd onder het deskundig toezicht van de lokale jeugd. Daarna met een echt vakantiegevoel terug naar het guesthouse om ons op te maken voor een nieuwe dag op de weg.

Kampot - Sihanoukville (110 km)

Dan weer op de fiets in de berm van de enige echte snelweg die Cambodja rijk is. Het blijkt ook nog een tolweg te zijn. Maar zoals gewoonlijk lukt het ons als fietsers te ontsnappen aan deze dans, want om ons als bij het tolpoortje "Tourist vehicle" aan te melden lijkt ons wat te veel van het goede. Liesbeth komt de laatste kilometers ook nog aan haar trekken. Plotseling duiken er een aantal heuveltjes op waar ze haar klimmerkwaliteiten kan testen. Ze is dan ook blij dat we bij de eettent van dames van de New Star shoe factory stoppen om water tot ons te nemen. Als we net willen opstappen komen we medefietsers tegen. Twee Duitsers die net vertrokken zijn uit Sihanoukville. Ze zijn wat laat vertrokken maar hebben er zin in. Het is een gezellig gesprek, want het is altijd leuk om medefietsers te zien en ervaringen uit te wisselen. Gelukkig is het daarna nog maar een paar kilometer naar Sihanoukville. Daar aangekomen gaat Eric meteen naar zijn bed met de mededeling dat hij last heeft van zijn ingewanden. Hij komt er 2 dagen en nachten niet meer uit. O ja toch, maar dan alleen om naar de WC te gaan.
Liesbeth en Kees genieten dus alleen van een echte wielrennersmaaltijd vandaag: een bord spaghetti.

De afslag naar Sre Ambel is de plek om van de grote weg af te gaan en het is meteen genieten van de dirtroad. Dat rijdt toch lekkerder dan asfalt. Wel iets zwaarder maar omdat het niet zo heet wordt is het beter uit te houden.
Bij aankomst in Sre Ambel eerst een guesthouse scoren en daarna op pad om te kijken of de veerpont te vinden is die morgen het eerste obstakel zal zijn. Met de hulp van de politie lukt het om een korte route te vinden naar de pont. Dat scheelt morgen weer 5 kilometer omrijden. Nog even met de pont op en neer en lekker babbelen met de lokaaltjes. Op de pont loop ik tot mijn verassing een Thaise soldaat tegen het lijf die weet te vertellen dat het vanaf de punt nog 141 kilometer is naar Koh Khong waar ik morgen heen ga. De meest betrouwbare inschatting van de afstand tot nu toe want hij heeft de afgelopen maanden meegeholpen deze weg aan te leggen.
Bij terugkomst bij het guesthouse meteen maar afgerekend zodat ik morgenochtend snel weg kan. Nog een lekker bordje rijst wegwerken als kerstavond maaltijd en naar bed want morgen om 5 uur gaat de wekker voor een van de langste etappes van deze vakantie.

Sre Ambel - Kho Khong (143 kilometer)

Daar neem ik afscheid en ga alvast naar de overkant voor de derde etappe, terwijl zij moeten wachten op een kraanwagen die hun trucks over de rivier kan tillen. Onderweg kom ik geen hond tegen behalve wat voorbijrazende auto's die het stof van de weg enorm laten opwaaien en binnen no time ben ik dan ook helemaal rood.
Met al die kilometers in de benen wordt het zo tegen het middaguur behoorlijk zwaar en worden de rustpauzes wat langer. Vooral als ik weer een van die pittige heuveltjes overwonnen heb die her en der de weg sieren. Vlak voor de volgende pont zijn Thaise soldaten bezig de laatste hand te leggen aan de weg en iedereen moet wachten tot ze klaar zijn. Door dit oponthoud haal ik alle auto's weer in die me sinds de vorige pont voorbijgesneld zijn. Dat geeft altijd een goed gevoel.
Vlak voor de laatste pont komen er weer huisjes en er is een verschrikkelijk mooie afdaling met indrukwekkende vergezichten. Momenten dat je echt blij ben dat je op je fiets zit en daarvan kunt genieten.
Bij de laatste pont de accu weer opgeladen en dan omhoog de laatste heuvel op. Maar omdat de beentjes niet meer willen moeten de laatste meters te voet, ook al omdat de weg steiler is dan bij de eerdere klimmetjes vandaag.
Bij de afdaling van de laatste heuvel gooi ik de fiets aan de kant en geniet van het vergezicht over Kho Kong en de delta daaromheen. Ik weet dat ik het op tijd ben om Eric en Liesbeth van de pont te halen en de laatste kilometers gaan dan ook in een slakkentempo.
In Kho Khong scoor ik meteen een terrasje om bestel een fris watertje. Als de uitbater vraagt waar ik vandaan kom en met het antwoord is "Sre Ambel" reageren de mensen om me heen met ongeloof maar bovenal met respect en dat maakt al het lijden onderweg in één keer goed.
Om 4 uur richting de pont van Eric en Liesbeth. Meteen strijken we neer op het terrasje aan het water en drinken samen een biertje om te proosten op onze een na laatste dag in Cambodja.
Daarna zoeken we een guesthouse en s' avonds vieren we het herstel van Eric en onze fietsprestaties in Cambodja met een heerlijk diner.

Omdat we zo goed verwend worden besluiten we onze laatste Riels aan 2 jongens gegeven die over de bergen vanuit Cambodja gekomen zijn. Wat nog meer opvalt onder weg: garnalenkwekerijen (scampi's oftewel tigerprawns) en het aangeharkte aanzicht van Thailand. Opeens lijkt Trat toch binnen onze fietscapaciteiten en rijden we dit snoeihete stadje binnen op zoek naar een koude cola en een goeie stoel. Dit is vreemd genoeg nog even zoeken, want met de KFC nemen we geen genoegen. Het guesthouse waar we uiteindelijk belanden is het schoonste wat we tot nu toe gehad hebben. Heerlijk. 's Avonds eten we op de nightmarket waar Kees weer uit z'n bol gaat van al dat heerlijke eten. Helemaal in z'n nopjes dus, maar ook vanwege het feit dat ie opa geworden is van een kleinzoon !!!!!!!!!!!

De rest van het verslag is te vinden onder de Thailand pagina
Volg deze link

Groetjes van Erik, Jeroen, Liesbeth, Marcel en Kees.