We (Liesbeth en Eric) beginnen deze rondreis door ZO-Azië zoals het hoort; op de fiets! Vanaf huis 15 km naar Schiphol via de schiphol(fiets)tunnel. Leuk om zo het Plaza op de rijden. Bij de balie het idee geopperd dat onze fietsen wel in plastic mee kunnen. Maar die vlieger gaat niet op, ze moeten in dozen. Gelukkig valt het extra gewicht mee, misschien wel dankzij het voetje van Eric.
Nadat Sjaan en Ruud ons getrakteerd hebben op de laatste Hollandse koffie stappen we door de douane. Nog even wat boeken scoren en ons klaargemaakt voor een 11 uur lange zit. De films stromen voorbij maar de slaap komt niet echt. Ook de slaappillen doen hun werk niet genoeg (OLVG!?!)

Na 6 uur zweten (het temperatuurverschil met Nederland is zo'n 20 graden), komen we aan in Buriram. Eerst de fietsen in elkaar zetten en dan de eerste meters over de Thaise bodem rollen, de eerste van velen. Maar vandaag zijn het er niet meer dan 200, want daar is al een hotel. Lekker koud douchen (warm is er niet) en snel het stadje in.
We lopen 2 optochten tegen het lijf ter ere van de koning, het blijkt dat het zijn verjaardag is vandaag. Op verschillende plaatsen staat een soort altaar voor de koning.'s Avonds wat aan de straatkant eten en daarna ...... lekker slapen.

Buriram - Prahkong Chai (50 kilometer)

's Avonds tijd voor de Koreaans BBQ (een vergiet op z'n kop op kolen met daarop vlees en een soepje eronder) met persoonlijke begeleiding. Volgens de ons toegewezen dame gata het duidelijk niet snel genoeg. Lekker opgelaten gevoel als er iemand de hele tijd over je schouder meekijkt als je rustig aan het eten bent. Zeker als je zelf vindt dat je een expert bent, omdat je het in Nederland al een paar keer gedaan hebt.

Prahkong Chai - Lahan Sai (50 kilometer)

Dan gaat het weer verder door het vlakke Thaise platteland. Omdat we de grote weg hebben verlaten staan er geen verkeersborden meer langs de weg en is de enige manier om de weg te vinden het vragen aan de lokale bevolking. Maar één Thai die je de juiste weg wijst is geen Thai die je de juiste weg wijst, twee Thai die je de juiste weg wijzen is een halve Thai die je de juiste weg wijst en drie Thai die je de juiste weg wijzen is een paasthai. Veel vragen dus voordat je een kant op gaat en toch komen we zo zonder veel problemen in Lahan Sai aan. Daar lukt het om een heerlijk afgelegen guesthouse te vinden en gaat het na een flinke opfrisbeurt richting het centrum. 's Avonds is het heerlijk eten onder begeleiding van Thaise live-muziekklanken.

Lahan Sai- Ta Praya (60 kilometer)

Uit wanhoop stappen we maar in een pick-up van een behulpzame Thai en gaan de fietsen achterin. We zien wel waar we uitkomen. Het verhaal van de bestuurder is dat het nog zo'n 40 km is naar ons einddoel Ta Praya. We worden er zo'n 30 weggebracht en is het volgens de borden nog 20 km naar Ta Praya als we uitstappen; Ook goed. De laatste 20 km over asfalt in de brandende zon en Liesbeth heeft ondertussen een lekker rood hoofd, zodat Eric besluit voorop te gaan fietsen. Anders stopt het tegemoet komend verkeer acuut voor dit rode stoplicht.
In het stadje aangekomen blijkt het hotel tussen 2 karaoke bars te zitten. Een lekkere rustige nachtrust kunnen we wel vergeten want zoals het tussen conqulega's gaat ze proberen ze qua lawaai allebei boven elkaar uit te komen. Maar daar hebben we even geen last van want we gaan nog even de markt bekijken; altijd leuk is voor de foto's. Is het niet Eric die z'n hoofd stoot tegen de lage stalletjes, dan ligt er wel een fotogenieke varkenskop klaar voor de verkoop.

Ta Praya - Arranyaprahet (50 kilometer)

Na dit schouwspel terug naar de stad om daar 's avonds over een soort braderie te struinen. Heerlijk mensen kijken en bekeken worden. Ook nog een wedstrijd Thaise voetvolley meegepikt om na een dag vol van alle nieuwe indrukken heerlijk in slaap te vallen.

Arranyaprahet - Sisophon (55 kilometer)

Hé hé, vanaf nu wordt alles natuurlijk beter. Maar helaas pindakaas, na 500 meter is het gedaan met de wegwerkzaamheden, en stuiteren we weer vrolijk verder. Af en toe is er een zandpad naast de weg wat een beetje verhard is en dan gaan we zelfs sneller dan de auto's en de bussen. De toeristen in de bussen nemen alle tijd om ons op de foto/film te zetten. En dan te bedenken dat wij vanochtend bij de grens een in onze ogen zeer stoffige doorwinterde fietser hebben gezien, maar naar een halve dag zien wij er precies zo uit en dat weten de bustoeristen te waarderen.
Na 20 km stoppen we bij een etensstalletje voor ons traditionele soepje. Wat direct opvalt is dat er hier nog meer ondefinieerbare stukken vlees in de soep drijven dan in Thailand. Ook worden we snel omringd door jong en oud die allemaal lopen te dringen om onze stokjeskunsten te kunnen zien en natuurlijk alles van ons willen weten. Gelukkig spreekt een zenuwachtige man een beetje engels zodat we niet alles in gebarentaal duidelijk hoeven te maken. Langzaam druipt iedereen af en hebben we tijd om tot onszelf te komen. Wat een verschil met Thailand !
De laatste 30 km voor Sisophon zijn gelukkig weer een beetje beter. Zowaar hier en daar wat asfalt dat niet kapot is. Maar toch ook veel kuilen die iedereen probeert te ontwijken. Gevolg is dat je niet echt kunt opmaken of ze hier nu links of rechts rijden. In Sisophon is verder weinig te beleven. Ja , veel stof dat weten we ondertussen wel. Als we een guesthouse ontdekken met een waranda gaan we in de remmen. Daar is het de rest van de dag en avond lekker vertoeven.

De rest van het verslag is te vinden onder de Cambodja pagina
Eric en Liesbeth.
Volg deze link

Omdat we zo goed verwend worden besluiten we onze laatste Riels aan 2 jongens gegeven die over de bergen vanuit Cambodja gekomen zijn. Wat nog meer opvalt onder weg: garnalenkwekerijen (scampi's oftewel tigerprawns) en het aangeharkte aanzicht van Thailand. Opeens lijkt Trat toch binnen onze fietscapaciteiten en rijden we dit snoeihete stadje binnen op zoek naar een koude cola en een goeie stoel. Dit is vreemd genoeg nog even zoeken, want met de KFC nemen we geen genoegen. Het guesthouse waar we uiteindelijk belanden is het schoonste wat we tot nu toe gehad hebben. Heerlijk. 's Avonds eten we op de nightmarket waar Kees weer uit z'n bol gaat van al dat heerlijke eten. Helemaal in z'n nopjes dus, maar ook vanwege het feit dat ie opa geworden is van een kleinzoon !!!!!!!!!!!

Vrijdag 27 december 2002

Trat - Pong Nam Ron (110 kilometer)

Vooral haar jelly-soep valt in de smaak bij de kritische kenner. Na de lunch gaan we een hotel scoren maar dat valt tegen, er is geen hotel in Makham. Terug gaan we uit principe niet (waar was diegene met de standaardopmerking;"principes zijn er om te breken ") dus nog eens extra 29 km naar het volgende gat.
Onderweg moeten we flink wat heuvels bestormen maar dat mag de pret niet drukken. Boven op, wat volgens ons de laatste heuvel moest zijn, genieten we van een heerlijk ijskoud biertje en een Yakult voor Liesbeth (om de darmflora weer in het gerede te brengen). Gezellig aangezeten bij de locals onder het genot van de karaoke die met behulp van Kees en Eric een stuk minder oversloeg (waar shampoo op een cd-tje al niet goed voor is). In Pong Nam Ron (ondertussen 100 km in de benen) blijkt het enige hotel annex bordeel verbouwd te worden en rest ons een overnachting in de plaatselijke tempel.
Nu blijkt echter de gastvrijheid van de Thai en we worden door een Thaise heer die redelijk goed engels spreekt uitgenodigd om de nacht in zijn huis door te brengen. Na een kort bezoekje aan de markt en het reconformeren van onze vlucht (wat een onzin) doen we eerst nog even aan site-seeing achter in zijn pick-up. Dit brengt ons in een prachtig berggebied en bij de lokale tempel (waar we eerst wilden overnachten). De monniken verwelkomen ons hartelijk en na een kopje thee en een uitnodiging om morgen terug te komen voor een echte Thaise voetmassage gaan we naar het huis van onze weldoener.

Liesbeth mag met haar fiets in de pick-up maar de heren moeten nog even 10 km doorbijten. Dit brengt het totaal voor vandaag op 110 km. Bij het huis van onze nieuwe vriend gaan we eerst bakjes-douchen tussen de kikkers en worden daarna onthaalt op een heerlijke maaltijd met vis, rijst en ons meegebrachte marktvoer. Daarna het huis bekeken en nog wat gesocialijst (?). Al snel is het weer tijd om te gaan slapen. Helaas heeft onze vriend niet verteld dat hij geen matrassen heeft, dus dat wordt slapen op een rieten matje en onder een klaboem zoals een echte Thai. Ook blijkt dat de Thaise etiquette voorschrijft dat niet getrouwde mensen apart slapen (Kees wijst ons hier gelukkig op tijd op zodat we rare gezichten kunnen voorkomen) dus Liesbeth ligt eenzaam en alleen onder haar klaboem en de broers Kees en Eric liggen net als vroeger weer fijn bij elkaar.

Pong Nam Ron - Wang Nam Yen
(95 kilometer)

De locals hebben meer pret dan wij, want ze hebben (in aanloop van oud en nieuw) allemaal vrij, dus veel dronken lui op straat maar aan het getoeter en geslinger te concluderen ook in de auto's en op de brommers. 's Avonds nog even internetten en daarna een simpele ongekruide maaltijd (in verband met Liesbeth haar maag en Eric zijn herstel), behalve voor Kees, hij spuwt ongeveer vuur van de pepers. Daarna nog even oefenen aan de rekstokken en lekker slapen.

Wang Nam Yen - Sa Kaeo
(45 kilometer) en met de
trein naar Bangkok

Later krijgen we te horen dat op elk station een wc staat van 1 miljoen Baht (=230.000 euro), dus geen wonder dat ze ook wat geld over hebben voor wat bloempotten en goed geverfde seinpalen. De treinreis voert ons door een mooi stukje Thailand. Knalgroene rijstvelden en leuke vergezichten. Om de paar kilometer is er wel een Vinex-locatie met een stationnetje, of desnoods een kruispunt met een weg waar de trein even stopt om er iemand uit/in te laten. Richting Bangkok steeds meer bebouwing en industrie. Gelukkig is de trein lang niet vol, dus is er ook plaats voor onze fietsen. De railtenders zijn vrolijk, waarschijnlijk als gevolg van hun eigen consumptieafname.

Op het station in Bangkok is het een gekkenhuis want, iedereen wil voor oud- en nieuw naar z'n geboorteplaats/familie, heel Bangkok loopt al dronken leeg (maar dan wel in dronken staat). We laten de fietsen achter bij de left-luggage, en nemen een taxi naar Meow.
Daar gaan we meteen aan tafel om uiteindelijk moe maar voldaan (waarvan eigenlijk ?) naar bed te strompelen. Kees en Eric weer broederlijk bij elkaar, en Liesbeth bij Meow & Veow, want ook hier houden we ons aan de Thaise etiquette volgens baas Veow.

Bangkok

  Een dag rondrijden in Bangkok is het devies. Eerst de fietsen in een busje van een vriend, om ze van het bagagedepot van het treinstation naar de busstation (voor Kees) en het vliegveld (Eric en Liesbeth) te brengen. s'Middags laat Veow een tas vol kado's en foto's van d'r kleinkind zien. Schattig.
We verblijven nog 2 dagen bij Meow in Bangkok, wat te doen ? Natuurlijk veel winkelen (is naast eten hét Thaise tijdsverdrijf) om souvenirs te kopen. Want behalve een kompleet nieuwe darmflora willen we ook nog wat nuttigs meenemen voor onze lieve familie en de fietsenmaker. Dus we zien veel marktjes en warenhuizen. De dag eindigt op Khao San Road, het Mekka voor de backpacktoerist, maar eigenlijk te triest voor woorden. Alleen maar toeristen en kroegen die je in heel Thailand niet ziet, en wij kunnen het weten na al die kilometers op de fiets !.

Bangkok-Amsterdam

Iets voor nieuwjaar worden we door onze prive-chauffeur naar het vliegveld gebracht. Wat een service ! Eric kijkt nog even snel of onze fietsdozen na 4 weken nog op dezelfde plek staan, maar iemand anders heeft ze ontdekt en kon ze blijkbaar ook goed gebruiken. We pakken de fietsen in noppenfolie en daarna is het lang wachten tot we kunnen inchecken. We vliegen nu Cattle-Class (economy) terwijl we heen Evengreen de Luxe zaten. Dat is wel even een verschil. Nu liggen de benen weer in de nekken (toch goed dat we geoefend hadden aan de rekstokken in het laatste hotel), en zit je lekker warm dicht op elkaar naast wildvreemden (de trein naar Buriram is eigenlijk achteraf gezien toch niet zo krap). Gelukkig zijn we zo af dat de ogen al dichtgaan tijdens het opstijgen. Na 12 uur vliegen en 2 goeie maaltijden komen we aan op Schiphol.
Daar valt meteen op dat iedereen met winterjassen aan loopt en dat is wel nodig ook. Temperaturen van rond het vriespunt en alles grauw buiten. Het plan is om terug naar huis te fietsen. Eric heeft echter een paar gebroken spaken in zijn achterwiel (toch niet zo slim om 'm op slot te zetten) en bovendien zit er een flink slag in. Gelukkig en bovendien onverwacht staan Sjaan en Ruud ons op te wachten met winterjassen. Er zit niks anders op dan lekker naar huis mee te liften (dank je wel Ruud!) en daar eindelijk Hollandse koffie met warme oliebollen en appelflappen te nuttigen.